Het oordeel van de Raad
4. De wettelijke regels die voor de beoordeling van het hoger beroep belangrijk zijn, zijn te vinden in de bijlage bij deze uitspraak.
Tussen partijen is in geschil is of de Svb terecht heeft geweigerd terug te komen van de schuldig nalatig verklaring van appellante over de jaren 2003 tot en met 2006 en daarom ook bij de hieruit voortvloeiende korting van 8% op het AOW-pensioen van appellante is gebleven.
De besluiten tot schuldig nalatig verklaring over de jaren 2003 tot en met 2006 staan in rechte vast. Het verzoek van appellante van oktober 2020 is dan ook terecht aangemerkt als een verzoek om terug te komen van deze besluiten als bedoeld in artikel 4:6 van de Awb.
Op grond van artikel 42, eerste lid, van de Invoeringswet Wfsv blijft met betrekking tot de financiering van onder andere de AOW over de kalenderjaren voor 2006 het recht van toepassing zoals dit gold voor 1 januari 2006. Daarom moet het geschil over de jaren 2003 tot en met 2005 worden beslecht met toepassing van artikel 18 en artikel 18a van de WFV. Het geschil over het jaar 2006 moet worden beoordeeld met toepassing van de artikelen 61 en 62 Wfsv.
De Svb heeft in bestreden besluit 2 voor de periode vanaf het herzieningsverzoek een minder terughoudende toets toegepast dan voor de periode voorafgaand aan het herzieningsverzoek. De Raad ziet aanleiding om ten eerste te bespreken of het besluit van de Svb voor de periode vanaf het herzieningsverzoek de rechterlijke toetsing kan doorstaan. Als dat het geval is, kan het besluit ook de terughoudender rechterlijke toets doorstaan over de periode voorafgaand aan het herzieningsverzoek.
Ter onderbouwing van haar verzoek om herziening heeft appellante aangevoerd dat zij de aanslagen van de Belastingdienst nooit heeft ontvangen. Appellante is van mening dat zij ten onrechte is gekort op haar AOW-pensioen.
Uit artikel 18 van de WFV volgt, voor zover van belang, dat het beroep slechts gegrond kan zijn op het verweer dat de aanslag niet is ontvangen, als belanghebbende aannemelijk kan maken dat hij de aanslag nooit ontvangen heeft en er geen omstandigheden zijn op grond waarvan het niet ontvangen van de aanslag hem niet kan worden toegerekend. Een vrijwel gelijkluidende bepaling is opgenomen in artikel 62 van de Wfsv.
De Raad is van oordeel dat appellante hierin niet is geslaagd. Voor zover al aannemelijk moet worden geacht dat appellante de aanslagen niet heeft ontvangen, heeft appellante geen omstandigheden naar voren gebracht waardoor het niet ontvangen van de aanslag haar niet kan worden toegerekend. Op de zitting heeft appellante verklaard dat de vernummering van het toenmalige woonadres in Duitsland in 2014 heeft plaatsgevonden, waardoor niet aannemelijk is dat de vernummering een rol heeft kunnen spelen bij de postbezorging van de aanslagen van de Belastingdienst over de jaren 2003 tot en met 2006. Appellante heeft verder gesteld dat ook voor die tijd de postbezorging al slecht was, vanwege een rommelige huisnummering. Het had op de weg van appellante en haar accountant gelegen om erop alert te zijn dat appellante over meerdere jaren geen aanslagen van de Belastingdienst ontving en daarover contact met de Belastingdienst op te nemen.
Nu appellante niet aannemelijk heeft gemaakt dat zij de aanslagen nooit heeft ontvangen en er geen omstandigheden zijn op grond waarvan het niet ontvangen van de aanslagen haar niet kan worden toegerekend, heeft de Svb terecht geen aanleiding gezien de desbetreffende besluiten tot schuldig nalatig verklaring te herzien. Dit betekent dat de Svb op goede gronden heeft geweigerd voor de periode vanaf het verzoek om herziening terug te komen van de schuldig nalatig verklaring over de jaren 2003 tot en met 2006 en de hieruit voortvloeiende korting op het AOW-pensioen van appellante. Zoals opgemerkt in 4.4 volgt hieruit dat het besluit van de Svb ten aanzien van de periode voorafgaand aan het verzoek om herziening ook de rechterlijke toetsing kan doorstaan. Evenmin is gebleken dat de desbetreffende besluiten onmiskenbaar onjuist zijn.
5. Omdat de Svb bestreden besluit 1 niet heeft gehandhaafd, is er aanleiding de Svb te veroordelen in de proceskosten van appellante. Deze worden begroot op een bedrag van € 2.383,56 in beroep en in hoger beroep (in hoger beroep 1 punt voor het indienen van het beroepschrift, 1 punt voor het verschijnen ter zitting van 1 december 2023 en 0.5 punt voor het verschijnen ter nadere zitting van 25 juni 2025 met een waarde van € 907 per punt; reiskosten in beroep € 11,66 en in hoger beroep 2 x € 52.20). Verder moet de Svb het door appellante in beroep en in hoger beroep betaalde griffierecht vergoeden.
Waarvan proces-verbaal.
De griffier De voorzitter van de meervoudige kamer
(getekend) N. El Khabazi (getekend) M.A.H. van Dalen-van Bekkum
Voor eensluidend afschrift
de griffier van de
Centrale Raad van Beroep
Bijlage: voor deze uitspraak belangrijke wettelijke regels
Algemene Ouderdomswet
Artikel 13, zoals dat gold van 1 januari 1995 tot 1 januari 2005
1. Op de bedragen, genoemd in artikel 9, tiende lid, wordt een korting toegepast van 2%:
(…)
b. voor elke jaarpremie ingevolge deze wet, welke de pensioengerechtigde na het bereiken van zijn 15-jarige leeftijd schuldig nalatig is geweest te betalen als bedoeld in artikel 18 van de Wet financiering volksverzekeringen.
(…)
Artikel 13, zoals dat gold van 1 januari 2005 tot 1 januari 2006
1. Op het bruto-ouderdomspensioen, vastgesteld op grond van artikel 9 wordt een korting toegepast van 2%:
(…)
b. voor elke jaarpremie ingevolge deze wet, welke de pensioengerechtigde na het bereiken van zijn 15-jarige leeftijd schuldig nalatig is geweest te betalen als bedoeld in artikel 18 van de Wet financiering volksverzekeringen.
(…)
Artikel 13, zoals dat gold van 1 januari 2006 tot 1 januari 2013
1. Op het bruto-ouderdomspensioen, vastgesteld op grond van artikel 9 wordt een korting toegepast van 2%:
(…)
2. voor elke jaarpremie op grond van de Wet financiering sociale verzekeringen, welke de pensioengerechtigde na het bereiken van zijn 15-jarige leeftijd schuldig nalatig is geweest te betalen als bedoeld in artikel 61 van die wet.
(…)
Invoeringswet Wet financiering sociale verzekeringen
Artikel 42
1. Met betrekking tot de financiering van de Algemene Ouderdomswet, de Algemene nabestaandenwet en de Algemene Wet Bijzondere Ziektekosten over de kalenderjaren, gelegen voor de datum van inwerkingtreding van de desbetreffende bepalingen van deze wet, blijft het recht zoals dit gold voor die datum, van toepassing.
(…)
Wet financiering volksverzekeringen
Artikel 18, zoals dat gold van 1 januari 2002 tot 1 januari 2006
1. Indien een premieplichtige nalatig is gebleven over een bepaald jaar de op aanslag verschuldigde premie voor de volksverzekeringen te betalen, houdt de Sociale verzekeringsbank daarvan aantekening indien zij beslist dat van een schuldig nalaten sprake is
2. Een premieplichtige is schuldig nalatig indien hij nalaat de door hem op aanslag verschuldigde premie voor de volksverzekeringen te betalen. Voor zover de premieplichtige kan aantonen dat er omstandigheden aanwezig zijn op grond waarvan het niet betalen van de premie hem niet toegerekend kan worden, wordt afgezien van het schuldig nalatig stellen van de premieplichtige.
(…)
Artikel 18a, zoals dat gold van 1 januari 1994 tot 1 januari 2006
Het beroep kan niet zijn gegrond op het verweer dat de aanslag ten onrechte of tot een te hoog bedrag is vastgesteld. Het beroep kan slechts dan zijn gegrond op het verweer dat de aanslag niet is ontvangen, indien belanghebbende aannemelijk kan maken dat hij de aanslag nimmer ontvangen heeft en dat er geen omstandigheden zijn op grond waarvan het niet ontvangen van de aanslag hem kan worden toegerekend.
Wet financiering sociale verzekeringen
Artikel 61, zoals dat gold van 1 januari 2006 tot 1 augustus 2009
1. Indien een premieplichtige heeft nagelaten over een bepaald jaar de op aanslag verschuldigde premie voor de volksverzekeringen te betalen, beslist de SVB dat sprake is van schuldig nalaten als bedoeld in artikel 13 van de Algemene Ouderdomswet, behoudens voorzover de premieplichtige aantoont dat er omstandigheden aanwezig zijn op grond waarvan het niet betalen van de premie hem niet toegerekend kan worden.
(…)
Artikel 62, zoals dat gold van 1 januari 2006 tot 1 juli 2013
Het beroep tegen een beslissing van de SVB op grond van artikel 61 kan niet zijn gegrond op de stelling dat de aanslag ten onrechte of tot een te hoog bedrag is vastgesteld.
Het beroep kan slechts dan zijn gegrond op de stelling dat de aanslag niet is ontvangen, indien de belanghebbende aannemelijk kan maken dat hij de aanslag nimmer ontvangen heeft en dat er geen omstandigheden zijn op grond waarvan het niet ontvangen van de aanslag hem kan worden toegerekend.