RECHTBANK AMSTERDAM
uitspraak van de enkelvoudige kamer van 28 augustus 2026 in de zaak tussen
[eiseres] , uit [woonplaats] , eiseres
het college van burgemeester en wethouders van Amsterdam, het college
Samenvatting
Bestuursrecht
Zaaknummer: AMS 25/4061
en
(gemachtigde: mr. D.R. de Vries)
1. Deze uitspraak gaat over de afwijzing van de aanvraag van eiseres voor een parkeervergunning voor bewoners (hierna: bewonersvergunning). Eiseres is het hier niet mee eens. Zij voert daartoe een aantal beroepsgronden aan. Aan de hand van deze beroepsgronden beoordeelt de rechtbank de afwijzing van de aanvraag.
De rechtbank komt in deze uitspraak tot het oordeel dat het college de aanvraag terecht heeft afgewezen. Eiseres krijgt dus geen gelijk en het beroep is ongegrond. Hieronder legt de rechtbank uit hoe zij tot dit oordeel komt en welke gevolgen dit heeft.
Procesverloop
2. Eiseres heeft op 1 april 2025 een aanvraag ingediend voor een bewonersvergunning. Het college heeft deze aanvraag met het besluit van 3 april 2025 afgewezen, omdat in het gebied waarvoor eiseres de vergunning heeft aangevraagd een zogenaamd ‘nulplafond’ is ingesteld. Met het bestreden besluit op het bezwaar van eiseres van 7 juli 2025 is het college bij de afwijzing van deze aanvraag gebleven.
Eiseres heeft beroep ingesteld tegen het bestreden besluit. Het college heeft op het beroep gereageerd met een verweerschrift.
De rechtbank heeft het beroep op 19 augustus 2026 op zitting behandeld. Eiseres heeft hieraan deelgenomen. Het college heeft zich afgemeld voor de zitting en is niet verschenen.
Beoordeling door de rechtbank
Beroepsgronden eiseres
3. Eiseres voert, samengevat, het volgende aan. Eiseres is mantelzorger voor haar vader. Daarvoor is het noodzakelijk dat zij te allen tijde snel bij haar auto kan en deze dus in de buurt van haar woning kan parkeren. Omdat zij zonder vergunning per uur moet betalen, zet zij haar auto nu vaak verder weg. In geval van nood is dat te ver. Daarnaast heeft eiseres tijdens de zitting toegelicht dat zij ook vanwege haar eigen gezondheid geen grote afstanden kan lopen. Eiseres wijst erop dat toen zij in 2024 haar woning betrok, er nog geen sprake was van betaald parkeren in haar deelvergunninggebied en dat zij niet op de hoogte was van het beoogde nulplafond. Overigens had eiseres daarbij ook geen keuzevrijheid, omdat zij de woning via een urgentieverklaring heeft gekregen. Voor een parkeerplaats in het gebouw waarin eiseres woont is een wachtlijst, zonder dat er concreet zicht op is wanneer eiseres hiervoor in aanmerking zou kunnen komen.
Volgens eiseres had het college haar persoonlijke omstandigheden en zorgtaak in de belangenafweging moeten betrekken. Dat heeft het college niet gedaan. Het bestreden besluit is daarmee in strijd met het evenredigheidsbeginsel. Daarnaast heeft het college ook de hardheidsclausule onjuist toegepast.
Nulplafond
4. Tussen partijen is niet in geschil dat in het deelvergunninggebied waarin eiseres woont sprake is van een nulplafond. Dat betekent dat voor het betreffende gebied geen bewonersvergunningen beschikbaar zijn en dat het college een aanvraag voor een bewonersvergunning voor dit gebied op grond van artikel 3.3 van de Parkeerverordening Amsterdam 2025 (hierna: de Parkeerverordening) moet weigeren. De dwingendrechtelijke formulering van artikel 3.3 maakt dat het gaat om een ‘gebonden besluit’. Dat betekent dat het college bij de beoordeling van een aanvraag geen beleids- of beoordelingsvrijheid heeft en er geen ruimte is voor een belangenafweging. De belangenafweging is namelijk al bij het opstellen van de regelgeving verricht. Volgens vaste rechtspraak van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State (hierna: de Afdeling) is dergelijk beleid redelijk om de parkeerdruk in een bepaald gebied te reguleren. Een en ander brengt mee dat het college, naar het oordeel van de rechtbank, terecht heeft overwogen dat het nulplafond in beginsel leidt tot afwijzing van de aanvraag van eiseres.
Hardheidsclausule
5. De rechtbank stelt voorop dat het college bij het toepassen van de hardheidsclausule zowel beleids- als beoordelingsruimte heeft. Dit betekent dat het college relatief veel vrijheid heeft en dat de rechtbank de keuzes van het college op dit gebied terughoudend moet toetsen.
Het beleid van het college is erop gericht het autogebruik in de stad te reguleren. De regels voor de verlening van parkeervergunningen zijn in de afgelopen jaren verscherpt omdat de beschikbare parkeerruimte beperkt is, terwijl de vraag hiernaar is toegenomen. De regeling wordt daarom strikt toegepast. Alleen in zeer uitzonderlijke gevallen (hardheid) kan op grond van artikel 9.2 van de Parkeerverordening toch een parkeervergunning worden verleend. Het college heeft uitgelegd dat de hardheidsclausule alleen in zeer uitzonderlijke gevallen wordt toegepast, bijvoorbeeld bij vergunninghouders die levensbedreigend ziek zijn en nog maar kort hebben te leven. Dat speelt volgens het college bij eiseres niet.
Naar het oordeel van de rechtbank heeft het college in redelijkheid kunnen besluiten geen toepassing te geven aan de hardheidsclausule. De rechtbank begrijpt dat dit een vervelende situatie is voor eiseres. Eiseres heeft echter geen stukken overgelegd die de medische (nood)situatie van haar vader en/of haarzelf onderbouwen. Dat betekent dat de rechtbank, met het college, over onvoldoende handvatten beschikt om te oordelen dat haar situatie zo schrijnend is, dat deze zich onderscheidt van de situatie van andere in Amsterdam wonende personen met een auto die vanwege een nulplafond geen vergunning (meer) kunnen krijgen. Daar komt bij dat, ook als eiseres een bewonersvergunning toegewezen zou krijgen, dit niet garandeert dat zij haar auto altijd dichtbij kan parkeren. Voor eiseres zijn bovendien alternatieven denkbaar, zoals parkeren op straat tegen betaling en het gebruik van een taxi als zij snel naar haar vader toe moet, zoals zij nu soms doet. Dat de kosten hiervan hoger zijn dan bij een reguliere parkeervergunning maakt niet dat het college de vergunning ondanks het nulplafond had moeten toekennen.
Evenredigheidsbeginsel
6. Eiseres voert aan dat de afwijzing van de bewonersvergunning leidt tot een onevenredig resultaat voor eiseres. Ook als de hardheidsclausule niet van toepassing is, had het college het hiervoor genoemde belang van eiseres om een parkeervergunning te krijgen, moeten afwegen tegen het belang van het college om deze te weigeren.
De rechtbank oordeelt als volgt. Zoals volgt uit overweging 4 hiervoor, gaat het hier om een gebonden besluit. Dat betekent dat bij het opstellen van de regelgeving al een algemene belangenafweging heeft plaatsgevonden. Alleen bijzondere omstandigheden kunnen maken dat het voorschrift in een specifiek geval toch onevenredig is. De rechtbank is van oordeel dat niet is gebleken is dat dat hier het geval is. Eiseres heeft geen stukken overgelegd die de ernst van de medische (nood)situatie onderbouwen. Ook heeft zij niet gesteld dat zij vanwege de hogere parkeerkosten in financiële problemen verkeert. De omstandigheid dat eiseres haar woning via een urgentieverklaring heeft gekregen en daarbij geen keuzevrijheid had, maakt dit niet anders. Op zichzelf genomen maakt dit de weigering namelijk nog niet zo onevenredig, dat de bewonersvergunning alsnog had moeten worden verleend.
Vertrouwensbeginsel
7. Eiseres wijst erop dat het nulplafond niet gold op het moment dat zij haar woning betrok. De rechtbank begrijpt dat zij hiermee een beroep doet op het vertrouwensbeginsel en overweegt als volgt.
Voor een geslaagd beroep op het vertrouwensbeginsel is, zoals de Afdeling eerder heeft overwogen, nodig dat er aan het bestuursorgaan toe te rekenen concrete, ondubbelzinnige toezeggingen zijn gedaan door een daartoe bevoegd persoon, waaraan rechtens te honoreren verwachtingen kunnen worden ontleend. Het is niet gebleken dat dat hier is gebeurd. De rechtbank begrijpt dat het nulplafond voor eiseres een onaangename verrassing is geweest. De enkele omstandigheid dat hier, op het moment dat eiseres haar woning betrok, nog geen sprake van was, maakt echter niet dat zij erop kon vertrouwen dat dat in de toekomst ook altijd het geval zou zijn. Het beroep op het vertrouwensbeginsel slaagt daarom niet.
Conclusie en gevolgen
8. Het beroep is ongegrond. Dat betekent dat het college aan eiseres geen bewonersvergunning hoeft te verlenen. Eiseres krijgt het griffierecht niet terug.
Beslissing
De rechtbank verklaart het beroep ongegrond.
Deze uitspraak is gedaan door mr. E.A. Bavinck, rechter, in aanwezigheid van mr. C. Simonis, griffier.
Uitgesproken in het openbaar op 28 augustus 2026.
griffier rechter
Een afschrift van deze uitspraak is verzonden aan partijen op:
Informatie over hoger beroep
Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met deze uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen zes weken na de dag waarop deze uitspraak is verzonden. Kan de indiener de behandeling van het hoger beroep niet afwachten, omdat de zaak spoed heeft, dan kan de indiener de voorzieningenrechter van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State vragen om een voorlopige voorziening (een tijdelijke maatregel) te treffen.