RECHTBANK DEN HAAG
uitspraak van de enkelvoudige kamer in de zaak tussen
de minister van Asiel en Migratie, de minister
Zittingsplaats Utrecht
Bestuursrecht
zaaknummer: AWB 25/23162
[eiser] , uit [plaats] , eiser
V-nummer: [V-nummer]
en
(gemachtigde: mr. D. van Hout).
Inleiding en procesverloop
1. Eiser heeft een aanvraag ingediend voor een verblijfsvergunning regulier voor arbeid als een zelfstandige. De minister heeft deze aanvraag met het besluit van 2 december 2025 afgewezen. Met het bestreden besluit van 5 februari 2026 op het bezwaar van eiser is de minister bij de afwijzing van de aanvraag gebleven.
2. Eiser heeft beroep ingesteld tegen het bestreden besluit en daarnaast de voorzieningenrechter verzocht om een voorlopige voorziening (zaaknummer AWB 25/23163). De minister heeft een verweerschrift ingediend.
3. De rechtbank heeft het beroep op 29 juli 2026 op zitting behandeld. Hieraan hebben deelgenomen: eiser en de gemachtigde van de minister.
4. De rechtbank komt in deze uitspraak tot het oordeel dat de minister niet ten onrechte de aanvraag van eiser heeft afgewezen. De minister stelt namelijk niet onterecht dat eiser niet beschikt over een geldige machtiging tot voorlopig verblijf (mvv) en hij is niet vrijgesteld van de eis. Eiser krijgt dus geen gelijk en het beroep is dus ongegrond. Hierna legt de rechtbank uit hoe zij tot dit oordeel komt en welke gevolgen dit oordeel heeft.
Beoordeling door de rechtbank
Achtergrond
5. Eiser is geboren op [geboortedatum] 1992 en heeft de Turkse nationaliteit. Eiser is op een door de Griekse autoriteiten afgegeven visum het Schengengebied binnengekomen. In Nederland heeft eiser op 16 oktober 2025 een verblijfsvergunning regulier voor arbeid als zelfstandige aangevraagd. Hij heeft op 24 november 2025 een bedrijf in de sector [sector] ingeschreven bij de Kamer van Koophandel.
Standpunt minister
6. De minister heeft de aanvraag afgewezen, omdat eiser geen geldige mvv heeft en niet voldoet aan de voorwaarden om daarvan te worden vrijgesteld. Het mvv-vereiste is niet in strijd met het Turkse associatieverdrag. Verder is niet gebleken dat er in eisers geval sprake is van beschermwaardig privéleven in de zin van artikel 8 van het Europees Verdrag van de Rechten van de Mens (EVRM). Ook zijn er geen individuele omstandigheden naar voren gebracht die aanleiding geven om af te wijken van de beleidsregels en het mvv-vereiste niet tegen te werpen.
Oordeel rechtbank Turkse Associatieovereenkomst
7. Eiser voert aan dat de minister heeft nagelaten om te toetsen aan artikel 41, eerste lid, van het Aanvullend Protocol van de Turkse Associatieovereenkomst (hierna: standstillbepaling). De minister heeft nagelaten om te onderzoeken of het mvv-vereiste in het geval van eiser een nieuwe beperking vormt ten opzichte van 1973.
8. Naar het oordeel van de rechtbank heeft de minister niet in strijd met de Turkse Associatieovereenkomst het mvv-vereiste aan eiser tegengeworpen. Uit vaste rechtsspraak volgt dat het invoeren van het mvv-vereiste weliswaar een aanscherping is in de zin van de standstillbepaling, maar dat deze aanscherping gerechtvaardigd is en is daarom toegestaan. Het invoeren van het mvv-vereiste vindt een rechtvaardiging in dwingende redenen van algemeen belang en is geschikt, noodzakelijk en evenredig. In de individuele omstandigheden van eiser heeft de minister geen aanleiding hoeven zien om een uitzondering. Eiser heeft namelijk enkel het belang van voortzetting van zijn bedrijf naar voren gebracht. Echter, een van de doelen van de invoering van het mvv-vereiste voor Turkse zelfstandigen is er juist in gelegen te voorkomen dat mensen zonder voorafgaande toestemming een bedrijf in Nederland beginnen. Verder heeft eiser niet aannemelijk gemaakt dat hij zijn bedrijf zal moeten beëindigen en dat hij dit niet (tijdelijk) zou kunnen voortzetten wanneer hij zich in Turkije bevindt.
Hardheidsclausule
9. Eiser voert aan dat de minister een uitzondering op het mvv-vereiste had moeten maken op grond van de hardheidsclausule vanwege zijn persoonlijke, bijzondere omstandigheden. De minister heeft nagelaten om de individuele positie van eiser zorgvuldig te wegen. De minister heeft moeten betrekken dat het bedrijf niet verder kan zonder eiser en de economische gevolgen voor eiser.
10. De rechtbank is van oordeel dat verweerder eiser niet heeft hoeven vrijstellen van het mvv-vereiste op grond van de hardheidsclausule, omdat er in zijn geval geen sprake is van bijzondere omstandigheden. De minister heeft voortzetting van illegale arbeid in Nederland geen bijzondere omstandigheid kunnen vinden. Zoals al besproken in punt 8 is een van de doelen van de invoering van het mvv-vereiste voor Turkse zelfstandigen nu juist het voorkomen dat mensen zonder voorafgaande toestemming in Nederland een bedrijf beginnen. Het voortzetten van precies zo’n situatie kan dan ook geen reden zijn voor een uitzondering.
Artikel 8 van het EVRM
11. Eiser voert aan dat de minister ten onrechte geen rekening houdt met zijn privéleven. Eiser heeft zijn professionele leven opgebouwd. Als eiser zijn bedrijf niet kan voortzetten in Nederland omdat hij geen verblijfsvergunning krijgt dan is er sprake van inmenging in het privéleven van eiser. Verder heeft de minister, in strijd met het zorgvuldigheidsbeginsel, nagelaten om een concrete proportionaliteitstoets te doen.
12. Naar het oordeel van de rechtbank heeft de minister heeft zich op het standpunt mogen stellen dat er in eisers geval geen sprake is van (beschermwaardig) privéleven. Hetgeen eiser naar voren heeft gebracht over zijn bedrijf is onvoldoende en verder heeft eiser geen onderbouwding gegeven. Ook heeft eiser niet uitgelegd waarom het besluit onzorgvuldig tot stand zou zijn gekomen. Tenslotte overweegt de rechtbank dat eiser weliswaar stelt dat zijn economische belangen worden getroffen door het besluit, maar dat uit het voorgaande volgt dat (invoering van) het mvv-vereiste er mede op gericht is om het handelen van eiser te voorkomen. De gevolgen van het besluit zijn daarom niet disproportioneel.
Conclusie en gevolgen
13. Het beroep is ongegrond. Dat betekent dat eiser geen gelijk krijgt. Eiser krijgt daarom het griffierecht niet terug. Hij krijgt ook geen vergoeding van zijn proceskosten.
Beslissing
De rechtbank verklaart het beroep ongegrond.
Deze uitspraak is gedaan door mr. P. Lenstra, rechter, in aanwezigheid van mr. S.J. Bootsma, griffier.
Uitgesproken in het openbaar op 8 september 2026.
Een afschrift van deze uitspraak is verzonden aan partijen op 8 september 2026.
Informatie over hoger beroep
Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met deze uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen vier weken na de dag waarop deze uitspraak is verzonden. Kan de indiener de behandeling van het hoger beroep niet afwachten, omdat de zaak spoed heeft, dan kan de indiener de voorzieningenrechter van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State vragen om een voorlopige voorziening (een tijdelijke maatregel) te treffen.