ECLI:NL:RBDHA:2026:31556

1. Het onderzoek ter terechtzitting

De strafzaak tegen de verdachte is behandeld op de besloten terechtzitting van 8 oktober 2026.

2. De tenlastelegging

3. De bewijsbeslissing

Het standpunt van de officier van justitie

De officier van justitie heeft gerekwireerd tot vrijspraak van het bij dagvaarding 3 onder feit 1 primair ten laste gelegde en tot bewezenverklaring van de overige aan de verdachte ten laste gelegde feiten.

Het standpunt van de verdediging

De raadsman heeft namens de verdachte vrijspraak bepleit van het bij dagvaarding 1 onder feit 1 en feit 2 ten laste gelegde en van het bij dagvaarding 3 onder feit 1 primair ten laste gelegde.

De raadsman heeft zich ten aanzien van het bij dagvaarding 2 ten laste gelegde en het bij dagvaarding 3 onder feit 1 subsidiair en onder feit 2 ten laste gelegde gerefereerd aan het oordeel van de rechtbank.

Vrijspraak poging tot doodslag (dagvaarding 3 feit 1 primair)

Met de officier van justitie en de verdediging is de rechtbank van oordeel dat de primair ten laste gelegde poging tot doodslag niet wettig en overtuigend is bewezen. Daartoe overweegt de rechtbank als volgt.

Voor een bewezenverklaring van poging tot doodslag dient de rechtbank vast te stellen dat de verdachte (voorwaardelijk) opzet heeft gehad op de dood van, in deze zaak onbekend gebleven, personen.

Naar het oordeel van de rechtbank bevat het dossier onvoldoende aanknopingspunten om vast te stellen dat de verdachte het oogmerk had om die onbekend gebleven personen van het leven te beroven. Vol opzet kan daarom niet worden bewezen.

Van voorwaardelijk opzet is sprake als de verdachte bewust de aanmerkelijke kans op het mogelijke gevolg heeft aanvaard, in dit geval de dood van de onbekend gebleven personen. Daarbij moet het gaan om een kans die naar algemene ervaringsregels aanmerkelijk is te achten.

Het schieten op een ander met een vuurwapen kan dodelijk letsel veroorzaken. Of in een concreet geval een aanmerkelijke kans is op de dood, is afhankelijk van de omstandigheden van het geval. Daarbij komt (onder meer) betekenis toe aan hoe en onder welke omstandigheden is geschoten, de precieze plek waar een persoon wordt geraakt, de hoeveelheid schoten die is gelost, de afstand tussen de schutter en het slachtoffer en de ervaring die de schutter met vuurwapengebruik heeft.

In dit geval heeft de destijds zestienjarige verdachte vanaf een afstand van ongeveer 80 meter met een vuurwapen in de richting van drie rennende jongens geschoten. Hierbij is geen van hen geraakt. Uit het dossier blijkt dat het gebruikte vuurwapen een omgebouwd alarmpistool betrof, waarin munitie van het kaliber 9mm kort werd aangetroffen.

Het Nederlands Forensisch Instituut (NFI) heeft onder meer onderzocht wat de maximale schootsafstand van het vuurwapen is en of een schot met dit vuurwapen en deze munitie op een afstand van ongeveer 80 meter dodelijk letsel kan veroorzaken. Uit het NFI-rapport volgt dat de maximale schootsafstand niet exact kon worden berekend, maar dat deze naar verwachting meerdere honderden meters bedraagt. Ook volgt uit het rapport dat een belangrijk criterium voor het kunnen toebrengen van dodelijk verlopend letsel het doorboren van de huid is. Als de huid niet wordt doorboord, is de kans op dodelijk letsel volgens het rapport feitelijk nihil. Wanneer een kogel uit het gebruikte vuurwapen een persoon op een afstand van 80 meter raakt, dan zal de kogel in de meeste gevallen door de huid dringen en diep in het onderliggende weefsel. Hierbij ontstaat de kans op dodelijk verlopend letsel. De daadwerkelijke kans op een dodelijk verlopend letsel hangt ook af van de plaats waar de persoon wordt geraakt, de conditie van de getroffen persoon en de vraag hoe snel adequate medische hulp kan worden geboden.

De rechtbank concludeert op grond van het NFI-rapport dat een schot op een afstand van ongeveer 80 meter bij een treffer dodelijk letsel kán veroorzaken. Dit betekent echter nog niet zonder meer dat het schot onder de gegeven omstandigheden een aanmerkelijke kans op de dood in het leven heeft geroepen.

De rechtbank betrekt bij haar beoordeling dat de verdachte vanaf een afstand van ongeveer 80 meter heeft geschoten, dat de drie jongens in de richting waarvan de verdachte heeft geschoten op dat moment aan het rennen waren en dat de verdachte een ongeoefend schutter is. De kans dat de verdachte deze personen zou hebben geraakt, is weliswaar aanwezig maar lijkt toch betrekkelijk klein. Bovendien is niet vast te stellen of en welk letsel daarbij zou zijn opgetreden. Dit alles maakt dat niet kan worden vastgesteld dat de verdachte met zijn handelen een aanmerkelijke kans op de dood van de onbekend gebleven personen in het leven heeft geroepen.

De conclusie moet daarom zijn dat het voorwaardelijk opzet van de verdachte niet bewezen kan worden. Van de primair ten laste gelegde poging tot doodslag zal de verdachte dan ook worden vrijgesproken. De rechtbank komt wel tot een bewezenverklaring van de subsidiair ten laste gelegde bedreiging.

Gebruikte bewijsmiddelen

De rechtbank heeft voor het bij dagvaarding 1 onder feit 1 en feit 2 ten laste gelegde de wettige bewijsmiddelen met de voor de bewezenverklaring redengevende feiten en omstandigheden opgenomen in bijlage II die aan dit vonnis is gehecht.

De rechtbank zal voor het bij dagvaarding 2 en het bij dagvaarding 3 onder feit 1 subsidiair en onder feit 2 ten laste gelegde met een opgave van bewijsmiddelen, als genoemd in artikel 359, derde lid, van het Wetboek van Strafvordering volstaan. De verdachte heeft deze feiten namelijk bekend en daarna niet anders verklaard. Daarnaast heeft de raadsman geen vrijspraak bepleit. De officier van justitie heeft met betrekking tot deze feiten eveneens gerekwireerd tot bewezenverklaring.

Wanneer hierna wordt verwezen naar een proces-verbaal, wordt - tenzij anders vermeld - bedoeld een ambtsedig proces-verbaal, opgemaakt in de wettelijke vorm door (een) daartoe bevoegde opsporingsambtena(a)r(en).

Dagvaarding 2

Wanneer hierna wordt verwezen naar dossierpagina’s, betreft dit de pagina’s van het proces-verbaal met het nummer PL1500-2025310352, van de politie eenheid Den Haag (doorgenummerd pagina 1 t/m 34).

De rechtbank gebruikt de volgende bewijsmiddelen:

1. de bekennende verklaring van de verdachte, afgelegd op de terechtzitting van 8 oktober 2026;

2. het proces-verbaal van aangifte van [aangever 1] , opgemaakt op 12 september 2026 (p. 5-6).

Dagvaarding 3

Wanneer hierna wordt verwezen naar dossierpagina’s, betreft dit de pagina’s van het proces-verbaal met het nummer PL1500-2026064069, van de politie eenheid Den Haag, district Alphen aan den Rijn - Gouda (doorgenummerd pagina 1 t/m 146).

De rechtbank gebruikt de volgende bewijsmiddelen:

feit 1 subsidiair:

1. de bekennende verklaring van de verdachte, afgelegd op de terechtzitting van 8 oktober 2026;

2. het proces-verbaal van verhoor getuige [getuige 1] , opgemaakt op 1 maart 2026 (p. 13-15);

3. het proces-verbaal van verhoor getuige [getuige 2] , opgemaakt op 2 maart 2026 (p. 95-97);

4. een geschrift, te weten het rapport ‘Ballistisch onderzoek naar aanleiding van een schietincident in Gouda op 24 februari 2026’ van het Nederlands Forensisch

Instituut (NFI) van 16 juli 2026 (p. 117-125);

feit 2:

1. de bekennende verklaring van de verdachte, afgelegd op de terechtzitting van 8 oktober 2026;

2. het proces-verbaal Wapens, Munitie en Explosieven, opgemaakt op 27 februari 2026 (p. 44-49).

Bewijsoverwegingen dagvaarding 1

De verdachte heeft ter terechtzitting bekend dat hij betrokken is geweest bij de gewapende overvallen op de [winkel] op 16 maart 2025 en de Shell op 18 maart 2025. De vraag die rechtbank dient te beantwoorden, is of de verdachte als medepleger schuldig is aan deze overvallen.

Medeplegen of medeplichtigheid

Voor bewezenverklaring van medeplegen is vereist dat sprake is van een bewuste en nauwe samenwerking, waarbij de daders een strafbaar feit gezamenlijk uitvoeren. De kwalificatie medeplegen is alleen gerechtvaardigd als de bewezenverklaarde - intellectuele en/of materiële - bijdrage aan een strafbaar feit van voldoende gewicht is. Ook wanneer het tenlastegelegde medeplegen in de kern niet bestaat uit een gezamenlijke uitvoering, maar uit gedragingen die naar hun aard meestal met medeplichtigheid in verband worden gebracht (zoals het verstrekken van inlichtingen, op de uitkijk staan, helpen bij de vlucht, het verschaffen van een wapen), kan sprake zijn van de voor medeplegen vereiste nauwe en bewuste samenwerking. Daarbij kan rekening worden gehouden met onder meer de intensiteit van de samenwerking, de onderlinge taakverdeling, de rol in de voorbereiding, de uitvoering of de afhandeling van het delict en het belang van de rol van de verdachte, diens aanwezigheid op belangrijke momenten en het zich niet terugtrekken op een daartoe geëigend tijdstip.

Het standpunt van de verdediging

De raadsman heeft zich op het standpunt gesteld dat de rol van de verdachte niet zodanig is geweest dat hij als medepleger kan worden aangemerkt. De verdachte heeft slechts gefungeerd als chauffeur van de fatbike, waarop hij en de medeverdachte van en naar de plekken zijn gereden, waar de overvallen hebben plaatsgevonden. Hij is daarmee alleen maar behulpzaam geweest bij de overvallen, zodat volgens de raadsman sprake was van medeplichtigheid. De raadsman heeft verzocht de verdachte daarom vrij te spreken van de twee feiten.

Het standpunt van de officier van justitie

De officier van justitie heeft zich op het standpunt gesteld dat de verdachte aangemerkt kan worden als medepleger van de twee overvallen. Volgens de officier van justitie is daarbij van belang dat de verdachte in de voorbereiding van de overvallen een grote rol heeft gespeeld, dat er afspraken zijn gemaakt over een verdeling van de buit en dat de verdachte en de medeverdachte inwisselbare rollen hadden.

Het oordeel van de rechtbank

Met betrekking tot de betrokkenheid van de verdachte bij de overvallen leidt de rechtbank uit het dossier en het onderzoek ter terechtzitting het volgende af.

Vast staat dat de medeverdachte degene is geweest die met een groot mes in de hand de [winkel] en de Shell is binnengegaan en de medewerkers heeft opgedragen zijn instructies op te volgen. De verdachte heeft ter terechtzitting bekend dat hij degene is geweest die tijdens de overvallen buiten - als bestuurder - op een fatbike op de medeverdachte heeft gewacht, zodat hij en de medeverdachte zich vervolgens met de buit uit de voeten konden maken.

De hiervoor genoemde gedragingen van de verdachte worden op zichzelf genomen doorgaans in verband gebracht met medeplichtigheid. Anders dan de verdediging is de rechtbank echter van oordeel dat de betrokkenheid van de verdachte niet beperkt is gebleven tot enkel het vervoeren van de medeverdachte en het faciliteren van diens vlucht. De rechtbank betrekt bij haar oordeel het volgende.

Uit een WhatsApp-gesprek op de dag van de overval op de [winkel] (16 maart 2025) blijkt dat de verdachte met ene ‘ [medeverdachte] ’ bespreekt dat hij met twee vrienden een overval gaat plegen op een winkel in Haastrecht en dat hij aan [medeverdachte] vraagt om met hen mee te doen. Daarnaast blijkt uit Snapchat-gesprekken tussen de verdachte en de medeverdachte van 16 maart 2025 dat zij contact hebben over het plegen van deze overval en afspraken maken over de verdeling van de buit. In die gesprekken geeft de verdachte ook aan dat hij iets nodig heeft om op zijn mes te zetten, omdat de punt van het mes vandaag door zijn broek is gescheurd. Verder blijkt uit het dossier dat de verdachte het buitgemaakte geldbedrag thuis heeft bewaard.

Ook uit de berichten van 18 maart 2025, de dag van de overval op de Shell, blijkt dat de verdachte en de medeverdachte de overval gezamenlijk hebben voorbereid. Zo wordt er opnieuw gesproken over de rolverdeling en over het verdelen van de buit, waarbij een 50/50-verdeling wordt afgesproken. Ook zegt de verdachte dat hij de perfecte route heeft en bespreken zij welke kleding zij zullen dragen. Uit de gesprekken blijkt verder dat de medeverdachte op 19 maart 2025, de dag na de overval op de Shell, aan de verdachte vraagt of hij zijn mes weer terug heeft en of hij het mes van de verdachte mag lenen. En wanneer het tijdens de gesprekken over het plegen van nieuwe overvallen gaat, zegt de verdachte meermaals tegen de medeverdachte “ik ben met jou”.

De rechtbank leidt uit al deze omstandigheden af dat de bijdrage van de verdachte in de planning en de voorbereiding van de overvallen aanzienlijk is geweest. Zo heeft de verdachte samen met de medeverdachte het plan bedacht om de overvallen te plegen, heeft hij met de medeverdachte besproken waar en hoe de overvallen zouden plaatsvinden, welke rol ieder van hen zou vervullen, waar zij zich zouden omkleden, zijn er afspraken gemaakt over een verdeling van de buit en heeft de verdachte een goede (vlucht)route bedacht. De rechtbank betrekt bij haar oordeel ook dat de verdachte wist dat bij de overvallen een mes zou worden gebruikt. Uit de hiervoor genoemde berichten leidt de rechtbank af dat de verdachte het mes ook onder zich heeft gehad. De verklaring die de verdachte hierover ter zitting heeft afgelegd, acht de rechtbank niet geloofwaardig. Ook heeft de verdachte een rol gespeeld nadat de overvallen waren gepleegd. Zo had hij de buit onder zich en had hij de taak om de buit te verdelen.

In onderlinge samenhang bezien, wijzen al deze omstandigheden op een nauwe en bewuste samenwerking tussen de verdachte en de medeverdachte, gericht op het gezamenlijk plegen van de overvallen. De verdachte heeft niet alleen een uitvoerende rol als chauffeur vervuld, maar heeft ook een wezenlijke bijdrage geleverd aan de planning en voorbereiding van de overvallen en de afhandeling daarvan. Dat de verdachte uiteindelijk niet zelf bij de [winkel] en de Shell naar binnen is gegaan, doet aan dit oordeel niet af.

De rechtbank is daarom van oordeel dat de bijdrage van de verdachte aan beide overvallen van voldoende gewicht is geweest om hem als medepleger aan te merken.

Conclusie

De rechtbank is met betrekking tot het bij dagvaarding 1 onder 1 en 2 ten laste gelegde van oordeel dat deze feiten wettig en overtuigend zijn bewezen.

De bewezenverklaring

De rechtbank verklaart ten laste van de verdachte bewezen dat:

Dagvaarding 1 - 09-086190-25

1

hij op 16 maart 2025 te Haastrecht, gemeente Krimpenerwaard, tezamen en in vereniging met een ander, een geldbedrag, dat aan [winkel] (gelegen aan de [adres 2] ) toebehoorde heeft weggenomen met het oogmerk om het zich wederrechtelijk toe te eigenen, terwijl deze diefstal werd voorafgegaan en vergezeld van bedreiging met geweld tegen [aangever 2] , gepleegd met het oogmerk om die diefstal voor te bereiden en gemakkelijk te maken, door

- voor die [aangever 2] een mes te trekken en

- dat mes dreigend te tonen aan die [aangever 2] en te richten en gericht te houden op het lichaam van die [aangever 2] en

- meermaals tegen die [aangever 2] te zeggen dat die [aangever 2] de kassalade eruit moest halen en

- een geldbedrag uit de kassalade te pakken;

2

hij op 18 maart 2025 te Gouda, tezamen en in vereniging met een ander, met het oogmerk om zich en een ander wederrechtelijk te bevoordelen, door bedreiging met geweld [aangever 3] heeft gedwongen tot de afgifte van een geldbedrag, dat aan dat Shell tankstation (gelegen aan de [adres 3] ) toebehoorde door

- te roepen "Dit is een overval" en

- die [aangever 3] dreigend een mes te tonen en in het zicht te houden en in de richting van die [aangever 3] te houden en

- zich achter de balie van dat tankstation te begeven en te zeggen dat die [aangever 3] de kassa moest openen.

Dagvaarding 2 - 09-240799-25

hij op 12 september 2025 te Gouda [aangever 1] heeft mishandeld door die [aangever 1] op de neus en de mond te slaan;

Dagvaarding 3 - 09-059985-26

1

hij op 24 februari 2026 te Gouda (tot op heden onbekend gebleven) personen heeft bedreigd met enig misdrijf tegen het leven gericht, door met een vuurwapen in de richting van genoemde personen (die op dat moment aan het rennen waren) te schieten;

2

hij op of 24 februari 2026 te Gouda, een wapen van categorie III, onder 1 van de Wet wapens en munitie, te weten een (doorgeladen) omgebouwd alarmpistool, van het merk Blow, model Mini 9, kaliber 9 mm kort, zijnde een vuurwapen in de vorm van een pistool en 2 stuks pistoolmunitie (Sellier & Bellot 9 mm kort) voorhanden heeft gehad.

Voor zover in de tenlastelegging taal- en/of typefouten voorkomen, zijn deze in de bewezenverklaring verbeterd en gecursiveerd weergegeven, zonder dat de verdachte daardoor in de verdediging is geschaad.

4. De strafbaarheid van het bewezenverklaarde

5. De strafbaarheid van de verdachte

Het standpunt van de verdediging

De raadsman heeft aangevoerd dat de verdachte ten aanzien van het bij dagvaarding 3 onder feit 1 ten laste gelegde een beroep op noodweer toekomt, zodat hij moet worden ontslagen van alle rechtsvervolging.

De raadsman heeft zich op het standpunt gesteld dat er sprake was van een ogenblikkelijke, wederrechtelijke aanranding tegen het lijf van de verdachte, waartegen hij zich mocht verdedigen. De verdachte werd door drie jongens geslagen en geschopt en één van de jongens probeerde hem met een mes te steken. Onder deze omstandigheden mocht de verdachte zichzelf verdedigen. Hij heeft in eerste instantie geprobeerd om terug te vechten, maar tegen drie jongens was hij kansloos, zeker toen één van hen een mes pakte. Hij zag dan ook geen andere mogelijkheid dan het wapen te pakken en te schieten, terwijl de jongens weg renden. Omdat hij bang was dat ze weer terug zouden kunnen komen om hem opnieuw aan te vallen, heeft hij één schot gelost, om hen af te schrikken. Deze vorm van verdediging staat niet in onevenredige verhouding tot de ernst van de wederrechtelijke aanranding.

Het standpunt van de officier van justitie

De officier van justitie heeft zich op het standpunt gesteld dat er geen sprake was van een noodweersituatie en dat de verdachte geen beroep op noodweer toekomt.

Het oordeel van de rechtbank

Juridisch kader

Voor een geslaagd beroep op noodweer is vereist dat de verdachte zich heeft moeten verdedigen tegen een ogenblikkelijke en wederrechtelijke aanranding van zijn eigen of een anders lijf, eerbaarheid of goed of tegen een onmiddellijk dreigend gevaar daarvoor. Daarnaast moet de verdediging noodzakelijk en proportioneel zijn geweest.

Feitelijke toedracht

Voor de beoordeling van het verweer gaat de rechtbank uit van de volgende feiten en omstandigheden. De verdachte was onderweg naar zijn woning toen hij zich in zijn eigen flatgebouw geconfronteerd zag met drie jongens. Dit mondde uit in een gevecht in de lobby van de ingang van de flat, waarbij de verdachte door de drie jongens werd geslagen en geschopt. Op enig moment heeft de verdachte zijn vuurwapen gepakt, waarna de drie jongens naar buiten zijn gerend in de richting van de bloemenzaak. De verdachte is achter de jongens aangerend en heeft, ter hoogte van de bloemenzaak een schot gelost. De afstand tussen de verdachte en de drie rennende jongens bedroeg op dat moment ongeveer 80 meter.

De verklaring van de verdachte

De verdachte heeft verklaard dat hij door drie jongens in elkaar werd geslagen en dat één van de jongens tijdens het gevecht een mes trok en hem daarmee probeerde te steken. Volgens de verdachte zag hij toen geen andere optie dan zijn vuurwapen te pakken om de jongens af te schrikken. Ter terechtzitting heeft de verdachte verklaard dat de jongens zijn weggerend toen zij het vuurwapen zagen. Hij heeft vervolgens een schot gelost, omdat hij bang was dat de jongens zouden terugkomen.

Het oordeel van de rechtbank

De rechtbank stelt op basis van het dossier vast dat de verdachte door de drie jongens is mishandeld en dat daarbij is geslagen en geschopt. Of er is gedreigd met een mes, kan de rechtbank niet vast stellen. Op enig moment heeft de verdachte het vuurwapen, dat hij bij zich droeg, kennelijk ter afdreiging aan de jongens getoond.

Met betrekking tot de vraag of voor de verdachte een noodzaak tot verdediging bestond op het moment van het lossen van het schot, overweegt de rechtbank als volgt. Uit de verklaring van de verdachte en de getuigenverklaringen blijkt dat de drie jongens zijn weggerend toen zij zagen dat de verdachte een vuurwapen pakte. Pas toen zij op ongeveer 80 meter van hem verwijderd waren en nog wegrenden, heeft de verdachte geschoten. Naar het oordeel van de rechtbank was er op dat moment geen sprake meer van een aanranding van of aanval op de verdachte en bestond voor hem op dat moment dan ook geen noodzaak meer tot verdediging. Het dossier bevat bovendien geen aanwijzingen om aan te nemen dat de jongens nog terug wilden keren om de aanval voort te zetten.

Naar het oordeel van de rechtbank was ten tijde van het lossen van het schot door de verdachte dan ook geen sprake meer van een ogenblikkelijke wederechtelijke aanranding of van een onmiddellijk dreigend gevaar waartegen de verdachte zich mocht verdedigen. Daarmee is niet aan de voor noodweer gestelde vereisten voldaan. De rechtbank verwerpt het beroep op noodweer.

Gelet op het voorgaande zijn geen feiten of omstandigheden aannemelijk geworden die de strafbaarheid van de verdachte uitsluiten. De verdachte is daarom strafbaar.

6. De op te leggen straffen

De vordering van de officier van justitie

De officier van justitie heeft gevorderd dat de verdachte wordt veroordeeld tot een jeugddetentie voor de duur van 300 dagen, met aftrek van de tijd in voorarrest doorgebracht. De officier van justitie heeft gevorderd een gedeelte van 177 dagen voorwaardelijk op te leggen met een proeftijd van twee jaren en de bijzondere voorwaarden zoals geadviseerd door de Raad voor de Kinderbescherming (hierna: de Raad). De officier van justitie heeft gevorderd om het toezicht en de bijzondere voorwaarden dadelijk uitvoerbaar te verklaren. De officier van justitie heeft daarnaast een taakstraf, bestaande uit een werkstraf van 120 uren, gevorderd.

Het standpunt van de verdediging

De raadsman heeft - onder verwijzing naar de persoonlijke omstandigheden van de verdachte - verzocht om het raadsadvies te volgen en aan de verdachte een jeugddetentie op te leggen die gelijk is aan de duur van het voorarrest en daarnaast een voorwaardelijke straf met de bijzondere voorwaarden zoals geadviseerd. Een eventuele werkstraf zou moeten worden gematigd, gelet op de werkzaamheden van de verdachte.

Het oordeel van de rechtbank

De rechtbank houdt bij de strafoplegging rekening met de ernst van de gepleegde feiten, de omstandigheden waaronder deze zijn begaan en de persoon en de persoonlijke omstandigheden van de verdachte, zoals daarvan uit de rapportages en tijdens het onderzoek op de terechtzitting is gebleken. De rechtbank neemt hierbij in het bijzonder het volgende in aanmerking.

Ernst van de feiten De verdachte heeft zich schuldig gemaakt aan een vijftal strafbare feiten.

De verdachte heeft zich op vijftienjarige leeftijd samen met zijn mededader in zeer korte tijd schuldig gemaakt aan het plegen van twee gewapende overvallen. Deze gebeurtenissen zijn zeer beangstigend geweest voor de betrokken medewerkers en aanwezige klanten. De medewerker van de [winkel] heeft in zijn aangifte verklaard te hebben gevreesd voor zijn leven, en dat hij bang was dat hij zou worden neergestoken. Uit de toelichting op haar vordering tot schadevergoeding blijkt dat de medewerkster van de Shell heel veel angst heeft gevoeld, en ook daarna nog veel angst en stress is blijven voelen. Uit de manier waarop de verdachte in de chatberichten over de feiten praat, komt naar voren dat hij er alleen aan dacht om geld te krijgen. Hij heeft daar ter zitting wel een verklaring voor gegeven, maar dat neemt niet weg dat het kwalijk is dat hij erg weinig inlevingsvermogen lijkt te hebben gehad, en dat hij helemaal niet heeft stilgestaan bij wat deze feiten met mensen doet. Dat neemt de rechtbank hem kwalijk.

Op 12 september 2025 heeft de verdachte zich schuldig gemaakt aan een mishandeling door het slachtoffer tegen zijn neus en mond te slaan. De verdachte heeft hierdoor pijn en fysiek letsel bij het slachtoffer veroorzaakt. Met zijn handelen heeft de verdachte inbreuk gemaakt op de lichamelijke integriteit van het slachtoffer en bij hem gevoelens van angst en onveiligheid veroorzaakt. De rechtbank vindt het kwalijk en zorgelijk dat de verdachte op deze manier een conflict heeft willen oplossen.

Op 24 februari 2026 heeft de verdachte zich schuldig gemaakt aan een bedreiging door met een vuurwapen in de richting van een drietal onbekend gebleven jongens te schieten. De rechtbank kan zich voorstellen dat hij hen hierdoor veel schrik heeft aangejaagd. Ook bij de anderen die hiervan getuige waren, heeft het gedrag van de verdachte onrust veroorzaakt. Een dergelijk feit veroorzaakt gevoelens van angst en onveiligheid in de samenleving, zeker nu de verdachte op klaarlichte dag in een woonwijk over straat heeft gelopen met een vuurwapen en daarmee ook heeft geschoten. De rechtbank is van oordeel dat de reactie van de verdachte, wat daarvoor dan ook de aanleiding was, disproportioneel is geweest.

Daarnaast heeft verdachte zich schuldig gemaakt aan het bezit van dit vuurwapen en de munitie. Het gebeurde toont aan hoe groot het risico van het hebben van een vuurwapen is, namelijk dat het ook daadwerkelijk wordt gebruikt, met alle risico’s van dien.

Strafblad

De rechtbank heeft kennisgenomen van het strafblad van de verdachte van 28 augustus 2026, waaruit blijkt dat hij niet eerder is veroordeeld. Dit heeft verder geen gevolgen voor de straftoemeting.

Persoon van de verdachte

Daarnaast heeft de rechtbank acht geslagen op de volgende rapporten en adviezen die over

de verdachte zijn opgesteld:

het Pro Justitia-rapport van 5 juni 2026, opgesteld door GZ-psycholoog drs. M. de Bree, betrekking hebbend op het bij dagvaarding 3 tenlastegelegde;

de adviezen van de Raad van 19 maart 2026 en 1 oktober 2026.

De bevindingen uit deze rapporten en de mondelinge toelichting van de deskundigen van de

Raad en de jeugdreclassering ter terechtzitting worden hierna, voor zover van belang, besproken.

Pro Justitia-rapport

In het rapport wordt geconcludeerd dat bij de verdachte geen sprake is van een psychische stoornis of verstandelijke handicap. Dat was niet anders ten tijde van het ten laste gelegde. Er zijn geen argumenten om de feiten in verminderde mate aan de verdachte toe te rekenen. Het recidiverisico wordt als laag/matig ingeschat. De verdachte wordt gezien als een in principe veerkrachtige jongen met goede cognitieve en sociale mogelijkheden. Hij lijkt negatieve ervaringen uit het verleden nu achter zich te laten en te kiezen voor het investeren in een positieve ontwikkeling. Hij is echter nog jong en daarmee beïnvloedbaar voor de invloed van leeftijdgenoten. Vooralsnog laat de verdachte zien dat hij profiteert van de ondersteuning door hulpverlening en stelt hij zich begeleidbaar op. Hij lijkt daadwerkelijk afstand te nemen van eerdere negatieve contacten. De toekomst zal moeten uitwijzen of dit hem blijft lukken. Om een gunstige ontwikkeling te blijven bevorderen is de verdachte gebaat bij het voortzetten van de huidige hulpverlening en begeleiding door Caracare en E25. Er moet aandacht zijn voor (het volhouden van) een adequate dagbesteding, het werken aan een passende vrijetijdsbesteding, het kiezen voor pro-sociale contacten, het realiseren van een toekomstperspectief en het toegroeien naar meer zelfstandigheid. In emotioneel opzicht zijn nog aandachtspunten het versterken van coping mechanismen, het op tijd hulp vragen en het passend reguleren van emoties. De psycholoog ziet momenteel geen toegevoegde waarde voor psychologische hulp, maar het valt niet uit te sluiten dat de verdachte daar op enig moment behoefte aan krijgt. Het lijkt het meest effectief om dan binnen Caracare laagdrempelig psychologische hulp in te schakelen. Gezien de ernst van het ten laste gelegde is bij een bewezenverklaring een duidelijk kader met toezicht en begeleiding door de jeugdreclassering aangewezen. De geadviseerde begeleiding kan worden opgelegd in het kader van bijzondere voorwaarden bij een (deels) voorwaardelijke straf.

De Raad

Uit het rapport van de Raad van 1 oktober 2026 volgt dat de verdachte, na problemen bij Caracare, op dit moment weer thuis bij zijn moeder woont en dat dit goed gaat. Hij is weinig op straat en gaat het contact met (probleem)jongeren uit de weg. Hij werkt op dit moment bij zijn oom en is met ondersteuning van zijn coach op zoek naar werk/dagbesteding elders. De Raad kan zich vinden in de conclusie van het Pro Justitia rapport dat het recidiverisico als laag/matig wordt ingeschat en de ingezette hulpverlening vooral moet worden doorgezet. Zo kan de regie worden gehouden ten aanzien van de woonplek van de verdachte, zijn opleiding, werk en coaching om zodoende de kans op herhaling te verlagen. De motivatie van de verdachte voor begeleiding en toezicht is groot, hij stelt zich open op en toont zich leerbaar. De jeugdreclassering en coach zijn tevreden over de verdachte en zij zien een positieve ontwikkeling in zijn handelen en denken. Het advies van de Raad is om aan de verdachte een onvoorwaardelijke jeugddetentie gelijk aan het voorarrest op te leggen en daarnaast een voorwaardelijke jeugddetentie, om het doorzetten van de hulpverlening mogelijk te maken. Een onvoorwaardelijke werkstraf heeft wat de Raad betreft niet de prioriteit, maar er zijn ook geen contra-indicaties voor. De bijzondere voorwaarden die worden geadviseerd zijn: i) het zich houden aan de aanwijzingen van de jeugdreclassering, ook als dit betekent het meewerken met een coach vanuit [instelling] en ii) het hebben van dagbesteding.

Jeugdreclassering

De jeugdreclasseerder, werkzaam bij Jeugdbescherming west Haaglanden, heeft ter zitting naar voren gebracht dat de verdachte de afgelopen maanden vooruitgang heeft geboekt, opener is geworden en meer zelfreflectie laat zien.

Redelijke termijn

De redelijke termijn waarbinnen een jeugdstrafzaak moet zijn afgedaan is zestien maanden. Ten aanzien van de bij dagvaarding 1 bewezen verklaarde feiten is die termijn met twee maanden overschreden. Er is niet gebleken van bijzondere omstandigheden, die deze overschrijding van de redelijke termijn rechtvaardigen. De rechtbank heeft deze overschrijding in strafmatigende zin meegewogen, zoals hieronder wordt uitgelegd.

Strafmodaliteit en strafmaat De rechtbank heeft, naast het hiervoor genoemde, ook gekeken naar straffen die in soortgelijke zaken zijn opgelegd en de LOVS-oriëntatiepunten voor de straftoemeting voor minderjarigen.

In dit geval vindt de rechtbank het strafverzwarend dat de verdachte de overvallen samen met een ander heeft gepleegd en dat daarbij een mes is gebruikt. Daarnaast tilt de rechtbank zwaar aan het feit dat de verdachte de mishandeling en de bedreiging met een vuurwapen heeft gepleegd gedurende de schorsing van de voorlopige hechtenis ter zake van de overvallen. Dit heeft hem er kennelijk niet van weerhouden om opnieuw strafbare feiten te plegen.

De rechtbank houdt bij de straftoemeting in het voordeel van de verdachte rekening met zijn jonge leeftijd ten tijde van de bewezenverklaarde feiten en met het feit dat hij zich sinds de laatste schorsing van de voorlopige hechtenis goed aan de schorsende voorwaarden heeft gehouden. Daarnaast weegt de rechtbank in het voordeel van de verdachte mee dat hij openheid van zaken heeft gegeven en dat hij op de zitting spijt heeft betuigd.

Gezien de aard en ernst van de feiten kan daarop naar het oordeel van de rechtbank niet anders worden gereageerd dan met het opleggen van (een deels voorwaardelijke) jeugddetentie. Met de officier van justitie is de rechtbank van oordeel dat het onvoorwaardelijke deel van de jeugddetentie niet langer moet zijn dan de tijd die de verdachte al in voorarrest heeft doorgebracht.

De weging van de hiervoor besproken omstandigheden leidt er toe dat de rechtbank - conform de eis van de officier van justitie - de oplegging van een jeugddetentie voor de duur van 300 dagen, met aftrek van de tijd die de verdachte vóór de tenuitvoerlegging van deze uitspraak in voorarrest heeft doorgebracht (te weten: 123 dagen) passend en geboden vindt. Een gedeelte daarvan, namelijk 177 dagen, zal voorwaardelijk worden opgelegd. Aan het voorwaardelijk deel van de jeugddetentie zal de rechtbank een proeftijd van twee jaren verbinden en de bijzondere voorwaarden zoals geadviseerd door de Raad. De voorwaardelijke straf dient als stevige waarschuwing voor de verdachte en biedt hem de mogelijkheid voor een zo gunstig mogelijke verdere ontwikkeling met behulp van toezicht en begeleiding.

In de aard en ernst van de feiten ziet de rechtbank aanleiding om aan de verdachte ook

een taakstraf in de vorm van een werkstraf op te leggen. De rechtbank overweegt daartoe dat het van belang is dat de verdachte ook nu nog concrete gevolgen van zijn handelen ondervindt. Zij legt in verband met de overschrijding van de redelijke termijn een lagere werkstraf op dan door de officier van justitie is geëist. De rechtbank vindt een werkstraf voor de duur van 100 uren passend en geboden.

Dadelijke uitvoerbaarheid

Anders dan door de officier van justitie gevorderd, zal de rechtbank de bijzondere voorwaarden en het toezicht niet dadelijk uitvoerbaar verklaren. Dadelijke uitvoerbaarheid is mogelijk als er ernstig rekening mee moet worden gehouden dat de veroordeelde wederom een misdrijf zal begaan dat gericht is tegen of gevaar veroorzaakt voor de onaantastbaarheid van het lichaam van één of meer personen. Naar het oordeel van de rechtbank is daarvan, gelet op de rapporten en adviezen die ten aanzien van verdachte zijn opgesteld en waarin wordt gesproken van een laag/matig recidiverisico, geen sprake.

7. De vorderingen van de benadeelde partij en de schadevergoedingsmaatregel

De vordering van [aangever 3]

heeft zich als benadeelde partij gevoegd in het strafproces. De benadeelde

partij vordert de verdachte hoofdelijk te veroordelen tot betaling van € 2.150,-, te vermeerderen met de wettelijke rente. De vordering bestaat uit een bedrag van € 900,- ter vergoeding van materiële schade en een bedrag van € 1.250,- ter vergoeding van immateriële schade. Ook verzoekt de benadeelde partij oplegging van de schadevergoedingsmaatregel.

Het standpunt van de officier van justitie

De officier van justitie heeft geconcludeerd tot hoofdelijke toewijzing van de vordering van de benadeelde partij, te vermeerderen met de wettelijke rente. De officier van justitie heeft oplegging van de schadevergoedingsmaatregel gevorderd.

Het standpunt van de verdediging

De raadsman heeft de verzocht de benadeelde partij niet-ontvankelijk te verklaren in de vordering gelet op de bepleite vrijspraak.

Het oordeel van de rechtbank

Materiële schade

Het bij dagvaarding 1 onder feit 2 bewezenverklaarde levert een door de verdachte gepleegd strafbaar feit op. Het staat daarmee vast dat de verdachte onrechtmatig heeft gehandeld jegens de benadeelde partij. De benadeelde partij heeft gesteld en onderbouwd dat zij als rechtstreeks gevolg daarvan schade heeft geleden. Dat wordt als zodanig niet door de verdachte betwist, zodat de rechtbank dit als vaststaand aanneemt. De verdachte is in beginsel gehouden deze schade aan de benadeelde partij te vergoeden.

De benadeelde partij heeft gesteld schade te hebben geleden in de vorm van gemiste

inkomsten uit arbeid. Het aantal diensten dat de benadeelde partij heeft gesteld niet te

hebben kunnen uitvoeren in de maanden maart en april van 2025 en de schade die zij

daardoor heeft geleden, zijn door haar met een werkgeversverklaring en loonstroken

onderbouwd. De gevorderde kosten zijn namens de verdachte niet (gemotiveerd) betwist en door de benadeelde partij voldoende onderbouwd. De rechtbank zal dit deel van de vordering dan ook toewijzen.

Immateriële schade

De benadeelde partij heeft daarnaast gesteld en onderbouwd dat zij immateriële schade heeft

geleden door een aantasting in de persoon in de zin van artikel 6:106 aanhef en onder b van

het Burgerlijk Wetboek (BW), die kan worden aangenomen vanwege de aard en ernst van

de normschending, zoals die door de verdachte is begaan. Nu dit door de verdachte verder

niet is betwist, zal de rechtbank ook dit gedeelte van de vordering tot schadevergoeding

toewijzen.

Conclusie

De rechtbank zal de schadevergoeding daarom toewijzen zoals gevorderd tot een bedrag van € 2.150,-, bestaande uit € 900,- aan materiële schade en €1.250,- aan immateriële schade.

Wettelijke rente

De rechtbank zal de gevorderde wettelijke rente toewijzen met ingang van 18 maart 2026 januari 2026, omdat vast is komen te staan dat de schade vanaf die datum is ontstaan.

Proceskostenveroordeling

Nu de vordering wordt toegewezen, zal de verdachte worden veroordeeld in de kosten die de benadeelde partij tot aan deze uitspraak in verband met de vordering heeft gemaakt. De rechtbank begroot deze kosten tot op heden op nihil. Daarnaast wordt de verdachte veroordeeld in de kosten die de benadeelde partij voor de tenuitvoerlegging van deze uitspraak nog moet maken.

Hoofdelijkheid

Omdat de verdachte het strafbare feit ter zake waarvan schadevergoeding zal worden toegekend samen met een mededader heeft gepleegd, zijn zij daarvoor ieder hoofdelijk aansprakelijk. Hetzelfde geldt voor de toegewezen proceskosten. Daarbij geldt dat de verdachte, voor zover de mededader een bedrag aan de benadeelde partij heeft betaald, dat deel van de schadevergoeding en/of proceskosten niet meer aan de benadeelde partij hoeft te betalen.

Schadevergoedingsmaatregel

Nu de verdachte ten opzichte van het slachtoffer naar burgerlijk recht aansprakelijk is voor de schade die door het bij dagvaarding 1 onder 2 bewezenverklaarde strafbare feit is toegebracht en de verdachte voor dit feit zal worden veroordeeld, zal de rechtbank aan de verdachte de verplichting opleggen tot betaling aan de Staat van een bedrag € 2.150,-, vermeerderd met de gevorderde wettelijke rente daarover vanaf 18 maart 2026 tot aan de dag waarop deze vordering is voldaan, ten behoeve van het slachtoffer genaamd [aangever 3] .

Gelet op de jeugdige leeftijd van de verdachte zal geen gijzeling worden toegepast.

8. De in beslag genomen voorwerpen

De vordering van de officier van justitie

De officier van justitie heeft gevorderd dat het in beslag genomen geldbedrag zal worden verbeurd verklaard en dat het in beslag genomen mes zal worden bewaard ten behoeve van de rechthebbende.

Het standpunt van de verdediging

De raadsman heeft zich ten aanzien van het beslag gerefereerd aan het oordeel van de rechtbank.

Het oordeel van de rechtbank

Op grond van het onderzoek ter terechtzitting kan met betrekking tot het op de beslaglijst onder 2 genummerde voorwerp geen persoon als rechthebbende worden aangemerkt.

De rechtbank zal daarom de bewaring van dit voorwerp ten behoeve van de rechthebbende gelasten.

De rechtbank zal het op de beslaglijst onder 1 genummerde geldbedrag verbeurdverklaren. Dit is voor verbeurdverklaring vatbaar, aangezien het geldbedrag door middel van het bij dagvaarding 1 onder feit 1 bewezen verklaarde strafbare feit is verkregen.

9. De toepasselijke wetsartikelen

- 33, 33 a, 36f, 77a, 77g, 77i, 77m, 77n, 77x, 77y, 77z, 77aa, 77gg, 285, 300, 312 en 317 van het Wetboek van Strafrecht;

- 26 en 55 van de Wet wapens en munitie.

10. De beslissing

1. zich gedurende een door de jeugdreclassering te bepalen periode (die loopt tot maximaal het einde van de proeftijd) en op door de jeugdreclassering te bepalen tijdstippen zal melden bij de jeugdreclassering, zijn medewerking verleent aan de daaruit voortvloeiende afspraken en luistert en zich voegt naar de aanwijzingen van de jeugdreclassering, ook als dit inhoudt het meewerken met begeleiding door een coach vanuit [instelling] of een vergelijkbare instelling;

2. gedurende de proeftijd onderwijs volgt of andere zinvolle en door de jeugdreclassering goedgekeurde dagbesteding heeft;

- ten behoeve van het vaststellen van zijn identiteit medewerking zal verlenen

- zijn medewerking zal verlenen aan het door de jeugdreclassering te houden

1. STK Mes