RECHTBANK DEN HAAG
uitspraak van de enkelvoudige kamer in de zaak tussen
[eiser], V-nummer: [V-nummer], eiser
de minister van Asiel en Migratie,
Zittingsplaats Zwolle
Bestuursrecht
zaaknummer: NL25.29066
(gemachtigde: mr. M.I. Vennik),
en
(gemachtigde: mr. F.M. Hofstede).
Procesverloop
1. Eiser heeft op 17 juni 2021 een aanvraag tot het verlenen van een verblijfsvergunning asiel ingediend. De minister heeft deze asielaanvraag in het besluit van 13 juli 2021 afgewezen en aan eiser een inreisverbod opgelegd van twee jaar. Eiser heeft tegen dit besluit geen rechtsmiddelen aangewend.
Bij besluit van 11 juni 2025 (het bestreden besluit) heeft de minister het op 13 juli 2021 opgelegde lichte inreisverbod opgeheven en aan eiser een inreisverbod voor de duur van 10 jaren opgelegd. In ditzelfde besluit heeft de minister aan eiser ook een besluit tot signalering opgelegd voor de duur van 10 jaren. Eiser heeft tegen het bestreden besluit beroep ingesteld.
De rechtbank heeft het beroep op 17 september 2026 op zitting behandeld. Eiser en zijn gemachtigde zijn niet verschenen. De minister heeft zich laten vertegenwoordigen door zijn gemachtigde.
Beoordeling door de rechtbank
Inleiding
2. Eiser stelt van Marokkaanse nationaliteit te zijn en te zijn geboren op [geboortedatum] 1999. Bij vonnis van 22 mei 2025 heeft de meervoudige kamer van de rechtbank Noord-Holland eiser een gevangenisstraf opgelegd voor duur van 10 maanden voor het plegen van een straatroof op 24 juni 2024. Voorafgaand aan deze straatroof heeft eiser vier keer in Nederland in detentie verbleven. Op 23 juli 2024 heeft de Afdeling Vreemdelingenpolitie, Identificatie en Mensenhandel (AVIM) eiser gehoord over het opleggen van een terugkeerbesluit en een zwaar inreisverbod en/of een besluit tot signalering te geven. Op 30 juli 2024 heeft de AVIM aan de minister voorgesteld om aan eiser een zwaar inreisverbod en een besluit tot signalering op te leggen.
Bij het bestreden besluit heeft de minister het opgelegde lichte inreisverbod opgeheven en aan eiser een inreisverbod voor de duur van 10 jaren opgelegd. De minister heeft in hetzelfde besluit ook een besluit tot signalering aan eiser opgelegd voor de duur van 10 jaren. Daaraan legt de minister ten grondslag dat eiser een actuele, werkelijke en ernstige bedreiging voor een fundamenteel belang van de samenleving vormt. De minister acht het besluit evenredig en ziet geen aanleiding om wegens humanitaire of andere redenen af te zien van het inreisverbod. Het besluit is volgens de minister niet in strijd met artikel 8 EVRM
Rechtsbijstand bij het AVIM-gehoor
3. De minister stelt zich op het standpunt dat eiser tijdens het AVIM-gehoor is gewezen op zijn recht op bijstand van een advocaat. De minister verwijst naar een uitspraak van de Afdeling van 5 november 2018 waaruit volgt dat het gehoor niet noodzakelijkerwijs in aanwezigheid van een rechtsbijstandsverlener behoefde plaats te vinden. De vreemdeling moet wel zijn gewezen op de bijzondere omstandigheden die hij kan aanvoeren. Dit laatste is volgens de minister ook gebeurd in het gehoor.
Eiser stelt dat er sprake is van schending van het recht op rechtsbijstand. Uit het proces-verbaal van het AVIM-gehoor blijkt dat eiser heeft aangegeven in vreemdelingenbewaring een advocaat te hebben gehad op kosten van de staat. Eiser stelt vervolgens geen geld te hebben om een advocaat te betalen. Waarop eiser vervolgt met: “U mag uw vragen stellen.”. Hierop had volgens eiser aangegeven moet worden dat een kosteloze advocaat geraadpleegd kon worden. Uit het proces-verbaal blijkt volgens eiser dat hij geen afstand heeft gedaan van het recht op rechtsbijstand. De opmerking “U mag uw vragen stellen.” is volgens eiser immers gebaseerd op de veronderstelling dat hij zou moeten betalen voor een advocaat. Eiser verwijst daarbij naar een uitspraak van deze rechtbank, zittingsplaats Groningen, van 18 september 2023. Volgens eiser had een advocaat bij het gehoor de-escalerend kunnen werken. Een advocaat had eiser erop kunnen wijzen dat weglopen betekent dat belangrijke vragen onbeantwoord blijven. Ten slotte merkt eiser op dat de in het proces-verbaal genoemde tolk geen resultaat geeft in het tolkenregister. Nu niet geverifieerd kan worden of de gebruikte tolk een beëdigde tolk was, stelt eiser dat er sprake is van schending van artikel 28, vierde lid, van de Wet beëdigde tolken en vertalers.
Naar het oordeel van de rechtbank heeft de minister zich op goede gronden op het standpunt gesteld dat het recht op rechtsbijstand niet is geschonden nu eiser voorafgaande aan het gehoor is gewezen op zijn recht om een advocaat bij dat gehoor aanwezig te hebben. Bovendien behoeft volgens vaste jurisprudentie, onder meer de uitspraak waar de minister naar heeft verwezen, geen rechtsbijstandverlener bij het gehoor aanwezig te zijn. Voor zover eiser wijst naar bovengenoemde uitspraak van 18 september 2023, betreft dit naar het oordeel van de rechtbank een andere situatie dan die hier voorligt. Ten aanzien van de in het proces-verbaal genoemde tolk, heeft de minister naar het oordeel van de rechtbank op de zitting terecht opgemerkt dat uit het proces-verbaal blijkt dat eiser de tolk goed heeft kunnen verstaan en begrepen. Dat deze tolk nu niet in het register is terug te vinden kan verschillende oorzaken hebben. Weliswaar had het op de weg van de minister gelegen dit nader te onderzoeken maar eiser heeft op geen enkele manier onderbouwd dat hij hierdoor in zijn belangen is geschaad nu hij zelf heeft aangegeven de tolk goed te kunnen verstaan en begrijpen. De beroepsgrond slaagt niet.
De totstandkoming van het besluit
4. Eiser heeft in zijn aanvullende gronden opgemerkt dat het bestreden besluit pas een jaar na het AVIM-gehoor is genomen. Volgens eiser had de minister hem opnieuw moeten uitnodigen voor een gehoor. De minister heeft volgens eiser bij het slaan van een zeer belastend besluit gebruik gemaakt van verouderde informatie, terwijl dit niet had gehoeven.
Naar het oordeel van de rechtbank heeft de minister in het bestreden besluit op met juistheid gemotiveerd dat sprake is van een actuele bedreiging. Uit het vonnis van rechtbank Noord-Nederland van 22 mei 2025 volgt dat eiser op 24 juni 2024 een straatroof heeft gepleegd. Eiser is vervolgens op 23 juli 2024 gehoord door medewerkers van de AVIM. De minister heeft een jaar later, nadat eiser was veroordeeld voor de straatroof, een besluit genomen. Nu een periode van anderhalve maand tussen de veroordeling van eiser en het bestreden besluit zit, is naar het oordeel van de rechtbank het standpunt van eiser dat de minister gebruik heeft gemaakt van verouderde informatie, dan ook niet te volgen.
Duur van het inreisverbod
5. Eiser stelt zich op het standpunt dat de minister maatwerk had moeten leveren en niet automatisch een inreisverbod van 10 jaren had moeten opleggen, omdat er sprake is van een veroordeling voor een geweldsdelict. Uit artikel 6.5a Vb volgt dat de duur “ten hoogste” tien jaren kan bedragen in dit geval. Uit de bewoordingen volgt volgens eiser dat de minister in voorkomende gevallen ook een andere duur kan bepalen.
Naar het oordeel van de rechtbank heeft de minister op goede gronden een zwaar inreisverbod voor de duur van tien jaren opgelegd omdat eiser vanwege een gewelddadige straatroof een ernstige bedreiging vormt voor de openbare orde. De opgelegde termijn van tien jaar is in lijn met het beleid zoals dat in paragraaf A4/2.3 Vc is neergelegd. Van dit uitgangspunt kan worden afgeweken indien de vreemdeling bijzondere individuele omstandigheden aanvoert en onderbouwt. Eiser heeft dergelijke omstandigheden niet naar voren gebracht. De beroepsgrond slaagt niet.
Ontbrekende stukken
6. De rechtbank is van oordeel dat eiser in de gronden van beroep terecht heeft opgemerkt dat het strafvonnis, het uittreksel van de justitiële documentatie en het proces-verbaal van het AVIM-gehoor aanvankelijk abusievelijk niet aan het dossier waren toegevoegd. Deze stukken zijn naar aanleiding van de gronden van beroep alsnog door de minister toegevoegd aan het dossier. Eiser heeft naar het oordeel van de rechtbank dan ook tijdig kennis kunnen nemen van de inhoud van deze stukken. Dit blijkt tevens uit de aanvullende gronden waarin eiser verwijst naar de – in eerste instantie – ontbrekende stukken. Bovendien kan er niet aan worden voorbijgegaan dat eiser in ieder geval bekend was met een deel van de stukken. De beroepsgrond slaagt niet.
Conclusie
1. Het beroep is ongegrond. Naar het oordeel van de rechtbank zijn de motivering en de daaraan ten grondslag gelegde feiten van de minister voldoende om duidelijk te maken waarom de omstandigheden hem aanleiding hebben gegeven voor het opleggen van het inreisverbod voor de duur van tien jaren. Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding.
Beslissing
De rechtbank verklaart het beroep ongegrond.
Deze uitspraak is gedaan door mr. A.L.M. Steinebach - de Wit, rechter, in aanwezigheid van S.E.M. Pot, griffier.
De uitspraak is uitgesproken in het openbaar en bekendgemaakt op:
Rechtsmiddel
Tegen deze uitspraak kan hoger beroep worden ingesteld bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State binnen vier weken na de dag van bekendmaking.