ECLI:NL:RBOBR:2026:7567

1. De procedure

Het verloop van de procedure blijkt uit:

- de dagvaarding van 22 januari 2026;

- het tussenvonnis van 19 maart 2026; - de akte aan de zijde van eiseres van 21 mei 2026;

- het betekeningsexploot van 30 juli 2026.

Ten slotte is vonnis bepaald.

2. De beoordeling

Eisende partij heeft gevorderd zoals is vermeld in de dagvaarding waarmee deze procedure is ingeleid. De inhoud van deze dagvaarding moet als hier herhaald en ingelast worden beschouwd.

Bij tussenvonnis van 19 maart 2026 heeft de kantonrechter de eisende partij in de gelegenheid gesteld zich uit te laten over de vraag of de Nederlandse rechter rechtsmacht toekomt. Eisende partij heeft zich daarnaast ook mogen uitlaten omtrent de kredietwaardigheidstoets. Daarna heeft de eisende partij op grond van artikel 130 lid 3 Rv de akte betekend aan de gedaagde partij.

Met betrekking tot het toepasselijke recht overweegt de kantonrechter als volgt. Op grond van artikel 3 Rome I Verordening (EG) 593/2008 wordt de overeenkomst beheerst door het recht dat partijen hebben gekozen. In artikel 16.1 van de algemene voorwaarden is een rechtskeuze opgenomen voor de wetgeving van de Republiek Estland. Om haar moverende redenen wenst de eisende partij de onderhavige vordering naar Nederlands recht te laten beoordelen. De kantonrechter zal in het midden laten of de eisende partij op deze wijze eenzijdig afstand kan doen van dit rechtskeuze beding. Zowel in de situatie dat dit mogelijk is als in de situatie dat dit niet mogelijk is, zal de kantonrechter immers moeten toetsen aan (semi)dwingend Nederlands recht. Deze toets leidt ertoe, zoals uit het hiernavolgende zal blijken, dat de kredietovereenkomst vernietigd dient te worden. De wettelijke bepalingen omtrent consumentenkredieten in titel 2A van Boek 7 BW zijn van (semi)dwingend recht, zodat deze bepalingen van Nederlands recht (ondanks de rechtskeuze van partijen) van toepassing zijn. De kantonrechter zal de vordering dan ook toetsen aan deze (semi)dwingende bepalingen.

Partijen hebben op 10 december 2024 en 13 december 2024 een kredietovereenkomst gesloten op grond waarvan de eisende partij aan de gedaagde partij een krediet van in totaal € 6.864,00 heeft verstrekt. Zoals reeds overwogen, handelde de eisende partij in de uitoefening van haar bedrijf en was de gedaagde partij een consument. De overeenkomst is buiten de verkoopruimte gesloten. Gelet op het vorenstaande is artikel 4:34 Wft van toepassing. Dat artikel bepaalt – kort gezegd – dat de eisende partij voorafgaand aan het sluiten van de overeenkomst in het belang van de consument informatie moet inwinnen over de financiële positie van de gedaagde partij om, ter voorkoming van overkreditering van de consument, te controleren of het aangaan van de overeenkomst verantwoord is. Deze bepaling is gebaseerd op artikel 8 Richtlijn 2008/48 EG en de rechter moet volgens (Europese) jurisprudentie ambtshalve toetsen of deze bepaling is nageleefd. De informatie over de financiële situatie van de kredietnemer moet worden onderbouwd met stukken over inkomsten en uitgaven (bijvoorbeeld loonstroken).

De eisende partij heeft gesteld dat zij voorafgaand aan het sluiten van de overeenkomst en het verhogen van het krediet de kredietwaardigheidstoets vanartikel 4:34 Wft heeft uitgevoerd. De eisende partij heeft daarbij aangegeven op welke wijze zij de kredietwaardigheid toetst, maar dat het voor haar niet mogelijk is om de gepersonaliseerde kredietwaardigheidstoets van de gedaagde partij inzichtelijk te maken. De kantonrechter kan daarom niet vaststellen of en wanneer de eisende partij de kredietwaardigheidstoets volledig heeft uitgevoerd. Op grond van deze ontoereikende onderbouwing gaat de kantonrechter er daarom van uit dat de eisende partij de verplichting van artikel 4:34 lid 1 Wft in dit geval niet heeft nageleefd.

Nationale consument-beschermende bepalingen die voortvloeien uit (een omzetting van) Europese richtlijnen moeten gelijkgesteld worden aan regels die naar nationaal recht van openbare orde zijn. Dat betekent dat nu artikel 4:34 Wft niet is nageleefd, niet is voldaan aan een regel van openbare orde. De kantonrechter vernietigt daarom ambtshalve de kredietovereenkomst op grond van artikel 3:40 lid 2 BW. Gelet op hetgeen hierna nog wordt overwogen en het bedrag dat wordt toegewezen, ziet de kantonrechter geen aanleiding om partijen in de gelegenheid te stellen zich uit te laten over de vernietiging van de overeenkomst.

Door de terugwerkende kracht van de vernietiging (artikel 3:53 BW) is sprake van een situatie waarin het geldbedrag dat de eisende partij aan de gedaagde partij ter beschikking heeft gesteld (de kredietsom) zonder rechtsgrond is verstrekt. Daarom moet de gedaagde partij de kredietsom terugbetalen op grond van artikel 6:203 BW (onverschuldigde betaling), uiteraard slechts voor zover dat bedrag niet al terugbetaald is. Verder geldt dat de gedaagde partij geen rente en kosten op grond van de (nietige) kredietovereenkomst verschuldigd is (geworden). Voor zover al bedragen aan rente en kosten zijn betaald, strekken zij in mindering op de terug te betalen kredietsom.

Gelet op het voorgaande moet door de gedaagde partij ten aanzien van het verstrekte krediet een bedrag van € 6.864,00 worden terugbetaald. De gedaagde partij zal worden veroordeeld tot betaling van dit bedrag. De gevorderde vertragingsrente en administratiekosten worden, gelet op het voorgaande, afgewezen.

Ten aanzien van de aanvullende diensten overweegt de kantonrechter dat deze niet los kunnen worden gezien van het krediet (voorwaarde voor het aanvragen van de aanvullende diensten is het hebben van een krediet bij de eisende partij). Nu de kantonrechter de kredietovereenkomst heeft vernietigd, komt ook de grondslag voor de (betaling voor de) aanvullende diensten te vervallen, zodat de kantonrechter de gevorderde bedragen ten aanzien van de aanvullende diensten afwijst.

De gedaagde partij wordt grotendeels in het ongelijk gesteld en moet daarom de proceskosten, zoals hierna begroot,

3. De beslissing

veroordeelt de gedaagde partij tot betaling aan de eisende partij van € 6.864,00;

veroordeelt de gedaagde partij in de proceskosten, tot deze uitspraak aan de kant van de eisende partij vastgesteld op:

€ 127,08 aan dagvaardingskosten;

€ 559,00 aan griffierecht;

€ 360,00 aan salaris gemachtigde (niet met btw belast);

€ 144,00 aan nakosten, te vermeerderen met de eventuele explootkosten van de betekening van het vonnis;

verklaart dit vonnis uitvoerbaar bij voorraad,

wijst het meer of anders gevorderde af.

Dit vonnis is gewezen door mr. J.J.A. Donkersloot en in het openbaar uitgesproken op 15 oktober 2026.