ECLI:NL:RBOBR:2026:7569

1. [verzoeker 1] ,2. [verzoeker 2] ,

1. [verweerder 1] ,

1. De zaak in het kort

Deze zaak gaat over een ernstig verkeersongeval dat heeft plaatsgevonden op 22 juni 2020. Op die dag is de toen 8-jarige [minderjarige] , die met haar stepje op weg was naar een speeltuintje in de buurt, op de straat voor haar ouderlijk huis in botsing gekomen met [verweerder 1] die op dat moment op zijn wielrenfiets voorbij reed. [minderjarige] is daarbij zwaargewond geraakt.

In deze deelgeschilprocedure verzoeken de ouders van [minderjarige] de rechtbank te bepalen dat [verweerder 1] aansprakelijk is voor de gevolgen van het ongeval en dat hij en zijn aansprakelijkheidsverzekeraar Achmea de schade moeten vergoeden. [verweerder 1] en Achmea voeren hiertegen verweer.

De rechtbank wijst het verzoek van de ouders van [minderjarige] af omdat de precieze toedracht van het ongeval niet vaststaat en op basis van de beschikbare informatie, waaronder ook rapporten van eerder door de rechtbank benoemde deskundigen, niet kan worden vastgesteld dat het ongeval te wijten is aan een verkeersfout of anderszins onzorgvuldig handelen van [verweerder 1] .

2. De procedure

De ouders beschikken over een machtiging van de kantonrechter om namens hun minderjarige dochter deze deelgeschilprocedure te voeren (artikel 1:253k juncto 1:349 BW).

Het verloop van de procedure blijkt uit:

- het verzoekschrift met 33 bijlagen

- het verweerschrift met 8 bijlagen (waarvan een tweede exemplaar is ingediend met correcte nummering)

De mondelinge behandeling heeft plaatsgevonden op 16 juni 2026. Daarbij waren de ouders van [minderjarige] aanwezig samen met hun advocaat en zes toehoorders. Ook waren aanwezig de heer [verweerder 1] en mevrouw [A] (juridisch adviseur van Achmea) samen met hun advocaat en drie toehoorders. De advocaat van de ouders heeft spreekaantekeningen overgelegd en voorgelezen. De ouders hebben een eigen verklaring overgelegd en voorgelezen. Van hetgeen voor het overige aan de orde is geweest, heeft de griffier aantekeningen gemaakt.

De datum van de beschikking is ter zitting bepaald op 8 september 2026 en daarna uitgesteld tot 20 oktober 2026. Op 15 oktober 2026 heeft de griffier aan partijen het bericht gestuurd dat de behandelend rechter vanwege persoonlijke omstandigheden niet in staat is om de zaak verder te behandelen en dat de behandeling van de zaak daarom wordt overgenomen door mr. E.J.C. Adang. De datum voor de beschikking is daarbij bepaald op vandaag.

3. De feiten

Op 22 juni 2020 omstreeks 19:18 uur is de toen 8-jarige [minderjarige] op de straat voor haar ouderlijk huis aan de [adres 1] in [plaats] in botsing gekomen met [verweerder 1] , die op dat moment op zijn wielrenfiets voorbij reed. [minderjarige] wilde samen met haar oudere zus naar een even verderop in de straat gelegen speeltuintje gaan en is, terwijl haar zus de fiets pakte, alvast met haar stepje richting de straat gegaan. Zij ging daarbij tussen de auto’s door die voor haar huis haaks op de weg geparkeerd stonden. Toen zij vanachter de geparkeerde auto’s de straat op kwam, is zij in botsing gekomen met [verweerder 1] , die vanuit haar bezien van links kwam aanrijden op zijn wielrenfiets. [verweerder 1] woont in een zijstraat van de straat waar [minderjarige] woont en was nog maar net van huis vertrokken toen [minderjarige] vanachter de geparkeerde auto’s voor hem de straat op kwam. Hij heeft nog geremd, maar kon een botsing met [minderjarige] niet voorkomen.

[minderjarige] is als gevolg van de botsing met [verweerder 1] ten val gekomen en heeft daarbij zeer ernstig meervoudig letsel opgelopen, waaronder vele breuken van de schedel en het aangezicht, een hersenbloeding en hersenkneuzingen. Het letsel heeft voor [minderjarige] ernstige blijvende gevolgen. [verweerder 1] is als gevolg van de botsing ook ten val gekomen en is daarbij lichtgewond geraakt (enkele kneuzingen en schaafwonden).

De locatie van het ongeval

Het ongeval vond plaats in een woonwijk in [plaats] , op de [adres 1] waar een wettelijke maximumsnelheid geldt van 30 kilometer per uur. Onderstaande afbeelding uit het politiedossier (bijlage 18 van de ouders) toont de ongevalslocatie kort na het ongeval, bezien vanuit de rijrichting van [verweerder 1] : een strook asfalt van 3.60 meter breed, met links een betegelde strook en rechts een voor de afvoer van regenwater bedoelde molgoot met daarnaast haaks op de rijbaan gelegen betegelde parkeerplaatsen, waar auto’s stonden geparkeerd. Op de straat ligt een verkeersdrempel, bedoeld om voertuigen af te remmen. Deze drempel is gemaakt van klinkers en beslaat niet de gehele breedte van de weg: aan beide zijden ligt circa 50 centimeter vlak asfalt. De botsing heeft plaatsgevonden aan de rechterzijde van de straat, op het asfalt, vóór de verkeersdrempel.

Afbeelding 1.

Het politie-onderzoek

De politie heeft na het ongeval een onderzoek ingesteld waarbij onder andere foto’s zijn gemaakt, technisch onderzoek is gedaan (naar sporen op de weg, de fiets en de step) en getuigen zijn gehoord ( [verweerder 1] en twee buurtbewoners). De daarvan opgemaakte processen-verbaal en de gemaakte foto’s zijn overgelegd (bijlage 17, 18 en 28 van de ouders en bijlagen 1 en 2 van [verweerder 1] en Achmea).

Blijkens de processen-verbaal heeft [verweerder 1] als getuige tegenover de politie verklaard, op 22 juni 2020 omstreeks 21:00 uur:

“Op maandag 22 juni 2020 omstreeks 19.18 uur reed ik op mijn wielrenfiets vanaf de [adres 2] rechtsaf de [adres 1] in. Daar ging ik linksaf en moest ik afremmen omdat er een jongetje op een skelter reed. Vervolgens kwam ik op het rechte stuk waar het ongeluk gebeurde en reed ik aan de rechterkant van de weg. Toen zag ik dat er een meisje met een stepje tussen de auto’s uit kwam en volgens mij heb ik nog “ho” geroepen. Daarna remde ik heel hard en stuurde ik naar links om nog om haar heen te kunnen maar dan raak ik haar. Ik had het idee dat ik het voorwiel van haar stepje raakte. Ik moet haar daardoor meegenomen hebben maar ik heb haar niet gevoeld. Daarna weet ik nog dat ik op de grond lag en omhoog keek. Ik reed ongeveer 15 kilometer per uur of nog langzamer en heb nog hard afgeremd toen ik haar zag.”

en op 23 juni 2020 om 11:51 uur:

“Ik kwam vanaf mijn woning aan de [adres 2] . Ik fietste bij het speeltuintje rechtsaf de [adres 1] in. Bij het speeltuintje moest ik remmen zoals ik al vertelde voor een jongetje met een soort skelter. Hierna ben ik doorgefietst en linksaf geslagen de [adres 1] op. Dit is het stuk waar het ongeval gebeurde. Het gebeurde allemaal zo snel. Het leek wel of ze voor mijn fiets gegooid werd. Ze kwam ineens achter de auto vandaan.”

De politie heeft ook als getuigen gehoord de bewoners van [adres 3] , de heer [B] en mevrouw [C] (de buren van [minderjarige] ).

Mevrouw [C] heeft op 22 juni 2020 direct na het ongeval op straat tegenover de politie verklaard:

“Ik zag dat het kindje op het stepje tussen de geparkeerde auto’s de straat op reed. Ik zag toen dat de wielrenner haar niet meer kon ontwijken en het meisje op de grond viel.”

en op 25 september 2020 tijdens een verhoor door de politie:

“Wij [rb: zij en haar echtgenoot de heer [B] ] waren aan het wandelen met de hond en wij liepen van ons huis, over de stoep, richting het huis van de buren [rb: het huis van [minderjarige] ]. (…) Wij liepen dus voorbij het huis van [minderjarige] en [minderjarige] en [D] kwamen daar uit de deur of tenminste de oprit af. (…) De een op de fiets en de ander op de step. We zeiden nog hoi meiden. [D] ging op de fiets voor ons langs en [minderjarige] ging met de step achter ons door. (…) Ik heb verder niemand gezien. (…) [D] ging over de stoep en dan de parkeervakken en dan de straat op. (…) Ik heb eigenlijk niet omgekeken. Ik keek met een schuin oog. Ik heb eigenlijk niets gezien. (…) Ik liep gewoon door. (…) Als ik het mij nog goed herinner liep ze [rb: [minderjarige] ] gewoon met het stepje, wandelde gewoon met het stepje aan de hand. Dat is mijn gevoel. Maar ze ging niet snel. Ze was meer aan het lopen dan vaart aan het maken. (…) Ik weet niet meer of ik de wielrenner heb gezien toen ik daar liep. (…) Die wielrenner riep; whaa (…). Toen ik keek lag hij al op de grond (…). [minderjarige] lag op haar rechterzij. Helemaal stil. (…) De wielrenner lag voorbij [minderjarige] (…) een meter, anderhalve meter verder. (…) Ik heb de botsing niet daadwerkelijk zien gebeuren. (…) [minderjarige] was lopend met de step in de hand. Ze was links van de step.”

De heer [B] heeft op 25 september 2020 tijdens een verhoor door politie verklaard:

“Ik bevond me op het voetpad ter hoogte van [nummer] , ter hoogte van de voordeur. Ik was samen met mijn vrouw en onze hond vanuit huis vertrokken. Wij liepen in de richting van het speeltuintje. (…) We hebben goeie dag gezegd tegen de buurmeisjes [rb: [minderjarige] en [D] ] toen we daar langs liepen want die gingen toen de deur uit. (..) [minderjarige] was op de step en van [D] weet ik het eigenlijk niet zeker. [D] ging in de richting van het speeltuintje. (…) Ik heb [minderjarige] niet voor ons gezien dus moet ze wel achter ons langs gegaan zijn. Hoe of wat precies weet ik niet. (…) Ik zag die fietser en toen dacht ik: volgens mij was [minderjarige] daar ook. Toen keek ik om en toen was het eigenlijk al te laat. Toen zag ik hem over de kop… euh…duikelen. (…) Ik weet niet of [minderjarige] heeft gelopen of gestept vanaf haar oprit want dat heb ik niet gezien. (…) Ik zag dat de wielrenner over de kop vloog (…) De daadwerkelijke botsing heb ik niet gezien. Ik had echt niet het idee dat er iets heftigs was gebeurd. (…) Ik zag [minderjarige] stil op de grond liggen (…) De wielrenner lag een meter of anderhalf of twee verder als [minderjarige] . (…) [minderjarige] lag niet ver de straat op, misschien een halve stap de straat op gezien vanaf het gootje. Een centimeter of 50 de straat op misschien. (…) Ik had de wielrenner voorafgaand aan het ongeval zien aankomen, ja, ja, want dat valt mij op. Ik zag dat hij fietste als een recreant met de beide handen op het stuur, heel rustig. Hij had een wielrennerspak aan en ik zie eigenlijk nooit wielrenners bij ons in de straat. Het is ook geen straat om te wielrennen en dat deed hij dus ook niet, ik dacht nog bij mezelf: zo hoor je te fietsen. (…) De wielrenner reed op het asfalt. Normaal zou je misschien in het midden van de straat fietsen maar hier rijdt iedereen dichter tegen de rechter zijkant van de rijbaan om de verderop gelegen drempel rechts te passeren. Dat deed de wielrenner dus ook. (…) Ik kan niet precies vertellen met welke snelheid de wielrenner fietste. Hij fietste rustig. (…)”

De politie heeft op pagina 5 van het proces-verbaal van bevindingen van 15 oktober 2020 (bijlage 17 van de ouders) gerapporteerd:

“Oorzaak:

De voetgangster liet bij het opgaan van de rijbaan de voor haar van links komende bestuurder van de wielrenfiets op de rijbaan niet voorgaan.

Toedracht:

De bestuurder van de wielrenfiets reed over de [adres 1] (…). De voetgangster met step kwam ter hoogte van het perceel [adres 1] tussen de twee eerder benoemde personenauto’s de rijbaan op. Hierbij kwamen beiden met elkaar in botsing.”

Discussie over aansprakelijkheid

Op 3 februari 2021 hebben de ouders van [minderjarige] , namens hun dochter, [verweerder 1] aansprakelijk gesteld voor het ongeval. [verweerder 1] heeft dit gemeld bij zijn verzekeraar Achmea, die aansprakelijkheid heeft afgewezen.

Partijen hebben gesproken over het gezamenlijk laten uitvoeren van een expertiseonderzoek naar de exacte toedracht van het ongeval, maar hebben daarover geen overeenstemming kunnen bereiken. De ouders hebben daarop bij de rechtbank een verzoekschriftprocedure ingesteld tot het gelasten van een voorlopig deskundigenbericht (bij de rechtbank bekend onder zaak- en rekestnummer C/01/377156 / EX RK 21-197). De rechtbank heeft een gecombineerd voorlopig deskundigenonderzoek gelast door biomechanicus prof. dr. J.S.H.M. Wismans (hierna: Wismans) en ongevalsanalist J.L.M. Meuwissen (hierna: Meuwissen). Deze deskundigen hebben conform het bevel van de rechtbank een verkennend onderzoek gedaan en een inhoudelijk onderzoek in twee delen. Zij hebben hiervan rapporten uitgebracht (bijlagen 25, 26 en 27 van de ouders). [verweerder 1] en Achmea hebben een contra-expertise laten uitvoeren door prof.dr. [E] en [F] (MSc) (bijlage 8 van [verweerder 1] en Achmea).

Partijen hebben ook na het verschijnen van de deskundigenrapporten geen overeenstemming kunnen bereiken over de aansprakelijkheidsvraag.

4. Het verzoek

De ouders verzoeken de rechtbank bij wijze van deelgeschil in de zin van artikel 1019w van het Wetboek van Burgerlijke rechtsvordering (Rv):

(-) voor recht te verklaren dat [verweerder 1] aansprakelijk is voor het ongeval van 22 juni 2020 waarbij [minderjarige] ernstig letsel opliep en dat hij en Achmea gehouden zijn om alle schade die daaruit voortvloeit voor [minderjarige] en de ouders, zowel materieel als immaterieel, te vergoeden;

(-) de kosten van het deelgeschil van [minderjarige] en de ouders als bedoeld in artikel 1019aa Rv te begroten op het bedrag van € 11.041,09 inclusief btw en [verweerder 1] en Achmea hoofdelijk te veroordelen tot betaling van dit bedrag binnen veertien dagen na de datum van de beschikking, te vermeerderen met wettelijke rente als niet tijdig wordt betaald;

(-) de te geven beschikking voor zoveel mogelijk uitvoerbaar bij voorraad te verklaren.

Aan hun verzoeken leggen de ouders in het kort het volgende ten grondslag.

a. [verweerder 1] is aansprakelijk voor de gevolgen van het ongeval omdat hij een verkeersfout heeft gemaakt en/of anderszins onzorgvuldig heeft gehandeld:

(-) Als ervan wordt uitgegaan dat [minderjarige] de straat op is gelopen dan is [verweerder 1] onvoldoende oplettend geweest. In de kinderrijke buurt waar het ongeval plaatsvond moest [verweerder 1] bedacht zijn op spelende kinderen die vanachter de geparkeerde auto’s de straat op konden komen. Uit de rapporten van Wismans en Meuwissen volgt dat [verweerder 1] op tijd had kunnen remmen als hij goed had opgelet.

(-) Als ervan wordt uitgegaan dat [minderjarige] de straat op is gestept dan heeft [verweerder 1] zijn snelheid onvoldoende aangepast aan de situatie waardoor hij niet tijdig tot stilstand kon komen toen hij [minderjarige] zag en/of heeft [verweerder 1] te ver naar rechts en daarmee te dicht langs de geparkeerde auto’s gereden.

[verweerder 1] heeft veiligheidsnormen geschonden (artikel 19 RVV en artikel 5 WVW). Het causaal verband tussen zijn gevaarzettende gedragingen en het ongeval is in beginsel gegeven, behoudens bewijs van het tegendeel (Hoge Raad 16 november 1990, NJ 1991/55, Rebecca Visser).

Van overmacht aan de kant van [verweerder 1] was geen sprake: het plotseling oversteken door een jong kind op die plaats was niet zo uitzonderlijk dat [verweerder 1] daarmee geen rekening kon of hoefde te houden.

Omdat [minderjarige] ten tijde van het ongeval nog maar 8 jaar oud was, kan haar geen eigen schuld worden tegengeworpen (zie ook artikel 6:164 BW).

Op grond van artikel 7:954 BW kunnen [minderjarige] en haar ouders Achmea rechtstreeks aanspreken tot vergoeding van de schade waarvoor [verweerder 1] aansprakelijk is. Voor wat betreft de ouders gaat het dan om shockschade.

Op grond van artikel 1019aa Rv hebben [minderjarige] en haar ouders recht op begroting en vergoeding van de gemaakte kosten.

5. Het verweer

[verweerder 1] en Achmea verzetten zich tegen toewijzing van de verzoeken van de ouders en voeren daartoe kort gezegd het volgende aan.

De toedracht van het ongeval staat niet vast.

De deskundigenrapporten worden door de ouders verkeerd uitgelegd en kunnen niet dienen ter onderbouwing van de aansprakelijkheid van [verweerder 1] omdat daarin slechts schattingen worden gegeven van de snelheid waarmee [verweerder 1] zal hebben gereden, gebaseerd op berekeningen die zijn gebaseerd op uitgangspunten die niet vaststaan. Dat volgt ook uit een contra-expertise die [verweerder 1] en Achmea hebben laten uitvoeren door prof.dr. [E] en [F] (MSc) (bijlage 8 van [verweerder 1] en Achmea).

[verweerder 1] heeft geen verkeersfout gemaakt of onzorgvuldig verkeersgedrag vertoond. Hij reed niet (te) snel en ook niet (te) dicht langs de geparkeerde auto’s. Zelfs als hij 21 kilometer per uur zou hebben gereden, wat niet het geval is, dan was dat nog niet onzorgvuldig.

Voor zover sprake zou zijn geweest van onzorgvuldig gedrag van [verweerder 1] , dan komt hem een beroep toe op overmacht (artikel 6:162 lid 3 BW).

Er is sprake van eigen schuld (artikel 6:101 BW), nu het ongeval in overwegende mate is veroorzaakt door het plotseling oversteken van [minderjarige] .

6. De beoordeling

De ouders hebben zich tot de rechtbank gewend met een verzoek in deelgeschil als bedoeld in artikel 1019w Rv. De deelgeschilprocedure biedt betrokkenen bij een geschil over schade als gevolg van dood of letsel in de buitengerechtelijke onderhandelingsfase een eenvoudige en snelle toegang tot de rechter, om de totstandkoming van een minnelijke regeling te bevorderen. De door de ouders verzochte beslissing omtrent de aansprakelijkheid voor het ongeval kan bijdragen aan de totstandkoming van een vaststellingsovereenkomst en de rechtbank zal het verzoek daarom inhoudelijk beoordelen (artikel 1019z Rv).

Inhoudelijke beoordeling

De ouders menen dat [verweerder 1] aansprakelijk is voor het ongeval dat hun dochter [minderjarige] op 22 juni 2020 is overkomen. Van aansprakelijkheid van [verweerder 1] kan alleen sprake zijn indien in voldoende mate komt vast te staan dat het ongeval een gevolg is geweest van een verkeersfout of ander onzorgvuldig handelen van [verweerder 1] . Naar het oordeel van de rechtbank is daarvoor in dit geval onvoldoende bewijs. De rechtbank zal dat hier toelichten.

De politie heeft onderzoek gedaan naar het ongeval en heeft vastgesteld dat de aanrijding is veroorzaakt doordat [minderjarige] bij het opgaan van de rijbaan [verweerder 1] op zijn fiets niet voor heeft laten gaan. Uit de overgelegde stukken uit het politiedossier blijkt niet dat de politie heeft vastgesteld, of althans reden had te vermoeden, dat een verkeersfout of onvoorzichtig handelen van [verweerder 1] er (mede) de oorzaak van is geweest dat dit ongeval kon plaatsvinden.

Bij de ouders bestond evenwel het vermoeden dat [verweerder 1] op het moment van het ongeval harder moest hebben gereden dan ter plaatse verantwoord was, gezien de ernst van het letsel dat [minderjarige] bij de aanrijding heeft opgelopen. Om antwoord te krijgen op de vraag of [verweerder 1] het ongeval had kunnen voorkomen door zijn snelheid ter plaatse te beperken, of mogelijk (ook) op een andere manier, hebben zij aangedrongen op een onderzoek naar de toedracht van het ongeval. Uiteindelijk is dat onderzoek er gekomen in de vorm van voorlopige deskundigenonderzoeken, uitgevoerd door onafhankelijke deskundigen die daartoe door de rechtbank zijn benoemd.

Basis voor deze onderzoeken was het letsel van [minderjarige] . Aan biomechanicus Wismans is gevraagd of hij aan de hand van het hoofdletsel van [minderjarige] in kaart kon brengen met welke geweldsinwerking dit letsel waarschijnlijk is ontstaan en aan de hand daarvan kon bepalen welke respectieve snelheden [verweerder 1] en [minderjarige] hadden op het moment van de aanrijding.

Aan ongevallendeskundige Meuwissen is gevraagd of hij (vervolgens) kon bepalen wat de meest waarschijnlijke toedracht van het ongeval is geweest en of, en zo ja op welke manier(en), [verweerder 1] de aanrijding met [minderjarige] had kunnen vermijden.

Onderzoek Wismans

Wismans heeft het eerste deel van het onderzoek gedaan, met toepassing van de letselbiomechanica, wat hij in zijn rapport omschrijft als de discipline die zich bezighoudt met de bestudering van de relatie tussen krachtsinwerking op het menselijk lichaam en het ontstaan van letsels en bijbehorende letselrisico’s. Daarbij worden parameters om die relatie te beschrijven bepaald door bijvoorbeeld reconstructies van ongevallen door proeven met een crashdummy of door wiskundige simulaties waarbij gebruik wordt gemaakt van een model van een mens.

Wismans rapporteert dat in de biomechanica de letselernst wordt vastgelegd door middel van de AIS-schaal (Abbreviated Injury Scale), die loopt van AIS-0 (geen letsel) tot AIS-6 (letsel dat zeker resulteert in de dood). Om de letselernst van [minderjarige] te classificeren heeft Wismans kennisgenomen van brieven van de SEH-arts (22 juni 2020), de kinderintensivist (22 juli 2020) en de kinderneuroloog (17 augustus 2020) (bijlagen 21, 22 en 23 van de ouders). Daaruit heeft hij afgeleid dat sprake was van onder andere ernstig aangezichtsletsel (met bril hematoom), een schedelbasisfractuur en ernstig hersenletsel (o.a. een epiduraal hematoom en contusie). Ook heeft hij er bij de classificatie rekening mee gehouden dat [minderjarige] na het ongeval langdurig in coma is geweest. Onder verwijzing naar een daarvoor geldend handboek heeft Wismans het hoofdletsel van [minderjarige] geclassificeerd als AIS-5 letsel, oftewel letsel met een risico van bijna 60% om daaraan te overlijden.

Wismans rapporteert dat voor hoofdletsels de parameter HIC (Head Injury Criterium) een goede voorspellende waarde heeft voor het vaststellen van het risico op hoofdletsel van een bepaalde ernst bij bepaalde versnellingen van het hoofd tijdens een botsing (geweldsinwerking). Aan de hand van de hierna afgebeelde figuur 1 op pagina 10 van zijn rapport licht Wismans toe dat er een vrij groot gebied is waarbinnen de HIC kan liggen. Wismans heeft vervolgens drie HIC-waarden bepaald die hij verder heeft onderzocht: 1350 (met 10% risico op AIS-5 letsel), 1850 (met 50% risico op AIS-5 letsel) en 2450 (met 90% risico op AIS-5 letsel). Deze waarden zijn hieronder in de afbeelding van figuur 1 door de rechtbank aangeduid met rode kruisjes.

Wismans rapporteert dat uit valproeven die zijn gedaan met een crashdummy kan worden afgeleid dat bij een HIC van 1850 het hoofd vlak voor de botsing met het wegdek een snelheid heeft van gemiddeld ongeveer 21 kilometer per uur. Uit onderzoek waarbij door computersimulaties fietser-voetganger ongevallen werden nagebootst blijkt volgens Wismans dat wanneer het hoofd van de voetganger met een snelheid van ongeveer 21 kilometer per uur op het wegdek is gebotst, ook de fietssnelheid ongeveer 21 kilometer per uur is geweest. Wismans doet een zelfde exercitie voor de HIC-waarden 1350 en 2450 en komt dan tot de volgende tabel:

Wismans antwoordt vervolgens op de vraag naar de snelheid van [verweerder 1] op het moment van de aanrijding:

“een schatting voor de meest waarschijnlijke snelheid van de racefietser op het moment van de aanrijding op basis van deze biomechanische analyse is 21 km/uur. Bij die snelheid is er 50% risico op een AIS 5 hoofdletsel. Bij een snelheid van de racefietser van 16,5 km/uur is er 10% risico op AIS 5 letsel en bij een snelheid van 24,6 km/uur 90%.”

Onderzoek Meuwissen

Meuwissen heeft het tweede deel van het onderzoek gedaan, de ongevalsanalyse. Meuwissen heeft de plaats bepaald waar de botsing vermoedelijk heeft plaatsgevonden en de vermoedelijke snelheid van [minderjarige] (daarbij twee scenario’s hanterend: lopend of steppend).

Rekening houdend met een te verwachten adequate reactietijd van 1 seconde, de zichtlijn van [verweerder 1] langs/over de geparkeerde auto waar [minderjarige] achter vandaan kwam en het rembereik van een wielrenner, heeft Meuwissen simulaties uitgevoerd waarbij hij is uitgegaan van de mogelijke snelheden van [verweerder 1] zoals genoemd door Wismans.

Meuwissen antwoordt op de vraag naar de vermijdbaarheid van de aanrijding:

“- Wordt er uitgegaan van een de rijbaan op lopende [minderjarige], dan was bij een te verwachten oplettendheid van de wielrenner (reactietermijn 1 seconde) de aanrijding wel vermijdbaar geweest. Dat geldt zowel voor de door de heer Wismans geschatte waarschijnlijke snelheid van 21 km/h, alsook voor de door de heer Wismans geschatte beneden- en bovenwaarde (die 16,5 en 24,6 km/h). Daarvoor wordt wel een remming van de wielrenner gevraagd, maar is het niet nodig om een lagere snelheid als voorwaarde te stellen.

- Wordt er uitgegaan van een de rijbaan op rijdende/steppende [minderjarige], dan was bij een te verwachten oplettendheid van de wielrenner (reactietijd 1 seconde) de aanrijding niet vermijdbaar geweest. Ook hier geldt dat voor de door de heer Wismans geschatte waarschijnlijke snelheid van 21 km/h, alsook voor de door de heer Wismans geschatte beneden- en bovenwaarde (die 16,5 en 24,6 km/h).”

Meuwissen heeft in reactie op vragen van beide partijen naar aanleiding van zijn conceptrapport toegelicht dat en waarom het niet mogelijk is om één grenswaarde aan te geven voor de snelheid waarmee [verweerder 1] maximaal had moeten rijden om een aanrijding met de rijdende/steppende [minderjarige] te voorkomen (zie pagina’s 45 en 47 van zijn rapport).

Kritiek op de deskundigenrapporten

Op de rapporten van Wismans en Meuwissen is van de kant van [verweerder 1] en Achmea uitgebreid en gemotiveerd kritiek geuit, mede aan de hand van de contra-expertise die zij hebben laten uitvoeren. Volgens hen doet Wismans slechts schattingen, baseert hij die schattingen op resultaten van niet relevante crashtesten, statistische kansgegevens en (onjuiste) aannames en is zijn conclusie niet bruikbaar als onderbouwing voor de stelling van de ouders dat [verweerder 1] onverantwoord snel zou hebben gefietst. Meuwissen heeft deze schattingen van Wismans tot uitgangspunt genomen en daarop voortgeborduurd, waardoor alleen al daarom volgens [verweerder 1] en Achmea ook diens rapport niet bruikbaar is. Zij hebben bovendien onder meer kritiek op de wijze waarop Meuwissen heeft bepaald wat de vermoedelijke snelheid van [minderjarige] is geweest, vanaf welk moment [minderjarige] voor [verweerder 1] zichtbaar is geweest, waar [verweerder 1] heeft gereden en waar de botsing heeft plaatsgevonden.

De rechtbank zal deze kritiekpunten onbesproken laten omdat, zoals zij hierna zal toelichten, ook als wordt uitgegaan van de juistheid van hetgeen Wismans en Meuwissen rapporteren, hun rapporten toch onvoldoende onderbouwing vormen voor de stelling van de ouders dat het ongeval is veroorzaakt door een verkeersfout of ander onzorgvuldig handelen van [verweerder 1] .

De snelheid van [verweerder 1] én [minderjarige] staat niet vast

Basis voor het onderzoek door Wismans is geweest het letsel van [minderjarige] . De rechtbank ziet geen reden om te twijfelen aan de classificatie door Wismans van het hoofdletsel van [minderjarige] als AIS-5 letsel. [verweerder 1] en Achmea hebben in reactie op het conceptrapport van Wismans hierover wel vragen gesteld, maar van een daadwerkelijke en gemotiveerde betwisting is op dit punt geen sprake. Volgens Wismans bestaan er geen studies naar werkelijk plaatsgevonden fietser-voetganger aanrijdingen waarin de relatie is onderzocht tussen de snelheid van de fietser en de ernst van de opgetreden letsels van de aangereden voetganger. Verondersteld dat de resultaten van de botstesten en valproeven waar Wismans zich op baseert in dit geval kunnen worden toegepast op de wijze waarop Wismans dat heeft gedaan, dan levert die toepassing nog altijd weinig houvast op voor het bepalen van de snelheid waarmee [verweerder 1] moet hebben gereden. Zoals Wismans ook in zijn rapport aangeeft, is er bij AIS-5 letsel een vrij groot gebied waarbinnen de HIC kan liggen. Volgens Wismans was bij een HIC van 1850 (en een geschatte snelheid van [verweerder 1] van 21 kilometer per uur) de kans op AIS-5 letsel bij [minderjarige] 50%. Daarmee staat allerminst vast dat [verweerder 1] 21 kilometer per uur heeft gereden, zoals de ouders stellen. Volgens Wismans kon immers ook een aanmerkelijk lagere (of hogere) fietssnelheid leiden tot AIS-5 letsel: zo was blijkens zijn rapport bij 16,5 kilometer per uur de kans op AIS-5 letsel 10% (en bij 24,6 kilometer per uur 90%). Deze uiteenlopende percentages zien op de kans dat een bepaalde snelheid leidt tot AIS-5 letsel. De percentages bieden andersom (te) weinig zekerheid over de snelheid waarmee [verweerder 1] moet hebben gereden, gegeven dat sprake was van AIS-5 letsel. Over de snelheid waarmee [verweerder 1] heeft gereden biedt het rapport van Wismans geen uitsluitsel.

Uit het politie-onderzoek blijkt ook niet met welke snelheid [verweerder 1] fietste. Zelf heeft hij tegenover de politie verklaard dat hij 15 kilometer per uur reed of nog langzamer. Dit vindt steun in de verklaring van de getuige [B] , die tegenover de politie uitdrukkelijk en meermaals heeft verklaard dat het hem was opgevallen dat [verweerder 1] niet als een wielrenner reed maar rustig (zie citaten hiervoor onder 3.8).

De snelheid waarmee [minderjarige] vanachter de geparkeerde auto’s de straat op is gekomen staat ook niet vast, omdat onzeker is of zij lopend of steppend de straat op kwam. Omdat dit onzeker is – wat de ouders ook steeds hebben onderkend – is dit ook zo in de vraagstelling aan de deskundigen opgenomen en heeft Meuwissen twee scenario’s onderzocht ( [minderjarige] lopend en [minderjarige] steppend). Bij de mondelinge behandeling heeft de advocaat van de ouders bepleit dat alsnog voldoende aannemelijk zou zijn dat [minderjarige] niet steppend maar lopend achter de geparkeerde auto vandaan is gekomen, maar de rechtbank volgt hen hierin niet. De verklaringen die [verweerder 1] en de buurtbewoners tegenover de politie hebben afgegeven bieden hierover onvoldoende duidelijkheid. Ook de door de ouders overgelegde verklaring van zus [D] biedt geen helderheid omdat [minderjarige] al even buiten haar gezichtsveld was toen het ongeluk gebeurde (nadat [D] de step aan [minderjarige] had gegeven pakte [D] haar fiets en fietste de straat in). Mogelijk nodigen de hobbelige klinkers van de parkeervakken niet uit om daaroverheen te steppen, zoals de ouders stellen, maar uit een door de ouders zelf georganiseerde reconstructie met behulp van een lopende en steppende buurjongen (pagina’s 7 en 19 van het rapport van Meuwissen) volgt dat steppen daar wel degelijk mogelijk is. Al met al kan naar het oordeel van de rechtbank niet worden geoordeeld dat voldoende is komen vast te staan dat [minderjarige] niet steppend maar lopend, met de step in haar hand, achter de geparkeerde auto’s vandaan is gekomen. Met welke snelheid [minderjarige] de straat op is gekomen, is onbekend.

Geen bewijs voor verkeersfout of onvoorzichtig handelen

Gelet op het voorgaande is er onvoldoende grond om als vaststaand te kunnen aannemen dat [verweerder 1] onverantwoord snel heeft gereden en daardoor het ongeval heeft veroorzaakt. Zo is het volgens Wismans mogelijk dat [verweerder 1] bijvoorbeeld 16,5 kilometer per uur heeft gereden. Enerzijds ziet dit op de snelheid vlak voor de botsing en dus niet op de snelheid voordat door [verweerder 1] geremd werd, maar anderzijds is dat slechts een schatting van Wismans. Daartegenover staat wat [verweerder 1] zelf heeft verklaard, ondersteund door de verklaring van de heer [B] . Het is dus mogelijk dat [verweerder 1] met een snelheid van ongeveer 15 km/h heeft gereden, wat naar het oordeel van de rechtbank geen onverantwoorde snelheid was, gegeven de situatie ter plaatse van het ongeval. Met een dergelijke snelheid kan in het algemeen adequaat worden gereageerd op onverwachte situaties, al kan een ongeval ook bij die gematigde snelheid nooit worden uitgesloten. Dat [verweerder 1] met een hogere snelheid heeft gereden is niet gebleken.

Daar komt bij dat uit het rapport van Meuwissen volgt dat het antwoord op de vraag of [verweerder 1] het ongeval had kunnen voorkomen niet zozeer afhangt van zijn eigen snelheid, maar vooral van de snelheid waarmee [minderjarige] de straat op is gekomen. Die snelheid is onbekend, aangezien niet duidelijk is of [minderjarige] lopend of steppend de straat op is gekomen en welke snelheid zij daarbij had.

De rechtbank ziet ook geen grond om aan te nemen dat [verweerder 1] een verkeersfout heeft gemaakt door te ver aan rechterkant van de weg te fietsen. Ook als wordt aangenomen, zoals Meuwissen doet, dat [verweerder 1] met zijn fiets de verkeersdrempel rechts wilde passeren en dat [verweerder 1] in verband daarmee ook meters vóór de drempel al in die lijn reed (wat [verweerder 1] overigens betwist), dan ziet de rechtbank hierin geen grond om dit als fout of onvoorzichtig aan te merken. Zoals Meuwissen toont in zijn rapport heeft [verweerder 1] dan ongeveer 150 centimeter afstand gehouden van de geparkeerde auto’s (zie hieronder de afbeeldingen 20 en 21 uit zijn rapport waarop de aangenomen rijrichting van [verweerder 1] staat aangegeven in respectievelijk een lange gele stippellijn en een rode doorgetrokken lijn). Daarmee heeft hij geen verkeersfout gemaakt of onvoorzichtig gehandeld.

Voor de stelling van de ouders dat [verweerder 1] onvoldoende oplettend is geweest ziet de rechtbank geen enkel aanknopingspunt in het dossier.

Conclusie: geen aansprakelijkheid

Uit het voorgaande volgt dat ook na de ingewonnen deskundigenberichten nog altijd niet duidelijk is wat er precies is gebeurd. Niet staat vast met welke snelheid [verweerder 1] reed, of [minderjarige] liep en stepte, wat de precieze locatie van het ongeval is geweest en of [verweerder 1] het ongeval had kunnen voorkomen. Voor aansprakelijkheid van [verweerder 1] ziet de rechtbank geen grond aanwezig.

Voor zover er nog mogelijkheden voor nadere bewijslevering zijn, dan is daarvoor geen plaats, omdat dit buiten het bestek van de deelgeschilprocedure valt. Dergelijke bewijslevering verdraagt zich namelijk niet met het uitgangspunt dat de deelgeschilprocedure eenvoudig, snel en kostenefficiënt moet zijn.

Aangezien van een verkeersfout of onvoorzichtig handelen van [verweerder 1] geen sprake is, behoeven de onderwerpen genoemd onder ro. 4.2 onder b t/m e (bewijsomkering causaliteit, overmacht, eigen schuld en artikel 7:954 BW) hier geen bespreking.

Het verzoek van de ouders om een verklaring voor recht over de aansprakelijkheid van [verweerder 1] (en de vergoedingsplicht van [verweerder 1] en Achmea) zal worden afgewezen.

Kosten deelgeschil

De rechtbank moet op grond van artikel 1019aa lid 1 Rv de kosten van de deelgeschilprocedure begroten. Dat geldt ook als een verzoek in deelgeschil wordt afgewezen. Alleen als de deelgeschilprocedure volstrekt onnodig of onterecht is ingesteld, hoeven de kosten van de procedure niet te worden begroot. Van deze laatste situatie is in dit geval geen sprake.

Bij de begroting van de kosten moet de rechtbank de redelijke kosten als bedoeld in artikel 6:96 lid 2 Burgerlijk Wetboek (BW) in aanmerking nemen. Daarbij moet de rechtbank de dubbele redelijkheidstoets hanteren; zowel het inroepen van de rechtsbijstand als de daarvoor gemaakte kosten moeten redelijk zijn.

De ouders maken aanspraak op € 11.041,09 inclusief btw, inclusief € 703,07 aan reproductiekosten en het griffierecht van € 341,-. Zij gaan daarbij uit van een tijdsbesteding door hun advocaat van 30,6 uur tegen een uurtarief van € 270,- exclusief btw. Het urenoverzicht van de advocaat en de nota voor de reproductiekosten zijn overgelegd.

[verweerder 1] en Achmea voeren geen verweer.

De redelijke kosten voor het opstellen van het verzoekschrift en de verdere behandeling van de zaak als bedoeld in artikel 6:96 lid 2 BW zullen door de rechtbank conform de opgave door de ouders worden begroot op € 10.700,09 inclusief btw, te vermeerderen met het door hen betaalde griffierecht van € 341,-.

Omdat de aansprakelijkheid niet is komen vast te staan, zal de rechtbank de kosten alleen begroten en [verweerder 1] en Achmea niet veroordelen tot betaling daarvan. Het begrote bedrag hoeft alleen door [verweerder 1] en Achmea te worden betaald, als aansprakelijkheid alsnog komt vast te staan.

7. De beslissing

begroot de kosten van dit deelgeschil op € 10.700,09 inclusief btw te vermeerderen met het door de ouders betaalde griffierecht van € 341,-,

wijst af hetgeen overigens is verzocht.

Deze beschikking is gegeven door mr. E.J.C. Adang en in het openbaar uitgesproken op 28 oktober 2026.