ECLI:NL:RBOVE:2026:6565

1. De procedure

Bij beschikking van 16 april 2026 heeft de rechtbank de hoofdverblijfplaats van [minderjarige], geboren op [geboortedatum] 2022 bij de vader bepaald en heeft zij de beslissing over het verzoek van de vader tot wijziging van het gezag en de proceskostenveroordeling aangehouden.

De rechtbank heeft daarna de volgende stukken ontvangen:

een uitstelverzoek van 11 mei 2026 van de zijde van de moeder;

het verweerschrift met producties, binnengekomen op 11 september 2026.

Het verzoek is besproken tijdens de mondelinge behandeling met gesloten deuren op 18 september 2026. Daarbij waren aanwezig:

de vader, bijgestaan door mr. Plantema-Volkers;

de moeder, bijgestaan door mr. R. Vermeer voor mr. Drykoningen;

[naam 1] en [naam 2] namens de GI;

[naam 3] namens de Raad voor de Kinderbescherming, hierna te noemen de raad.

2. De feiten

Voor de overige feiten verwijst de rechtbank naar de eerder gegeven beschikking van 12 maart 2025.

3. Het verzoek

De vader verzoekt het gezag over [minderjarige] te wijzigen in die zin dat hij alleen met het gezag over [minderjarige] wordt belast. Ter onderbouwing stelt de vader dat de omstandigheden zijn gewijzigd en dat [minderjarige] klem of verloren raakt bij handhaving van het gezamenlijk gezag dan wel dat wijziging van het gezag anderszins in het belang van [minderjarige] is. Daartoe voert de vader aan dat de moeder op geen enkele manier haar ouderlijke verantwoordelijkheid neemt. De moeder wenst niet met de vader te communiceren, zij wenst geen informatie meer over [minderjarige] te ontvangen en zij wil geen omgang meer met [minderjarige] . Zij weet dus onvoldoende van wat zich in het leven van [minderjarige] afspeelt, wat haar behoeftes zijn en waarbij zij het meest gebaat is. Er is dus geen basis meer voor het gezamenlijk gezag en de vader heeft ook niet de verwachting dat hierin nog verbetering zal komen, zeker niet als de ondertoezichtstelling eindigt. De vader is bereid om bij toewijzing van het gezag de moeder te blijven informeren conform de vastgestelde informatieregeling en om de school te vragen de moeder te informeren bij het verstrekken van de rapporten. Ook realiseert hij zich dat hij een consultatieplicht heeft.

De vader verzoekt verder de moeder te veroordelen in de proceskosten omdat zij hem steeds onnodig op kosten jaagt.

4. Het verweer

De moeder voert verweer en concludeert tot afwijzing van het verzoek. Hoewel zij geen contact heeft en geen contact kan hebben met [minderjarige] zolang [minderjarige] bij de vader woont en zij niet betrokken is en niet weet hoe [minderjarige] zich ontwikkelt, betekent dat niet dat zij afstand neemt van [minderjarige] en het gezag niet meer over [minderjarige] kan uitoefenen. In de afgelopen maanden is gebleken dat de ouders in staat zijn om gezagsbeslissingen te nemen. Voor de toekomst ziet de moeder mogelijkheden om in het belang van [minderjarige] via de mail gezagsbeslissingen te nemen. De moeder wil het gezag behouden omdat zij informatie wil krijgen over [minderjarige] en omdat zij bang is dat zij gepasseerd wordt als er zorgen zijn over [minderjarige] bij de vader of als de vader niet voor [minderjarige] kan zorgen. Tegelijk wil zij niets meer met de vader te maken hebben omdat de vader de waarheid verdraait en dingen zegt die niet kloppen en waardoor [minderjarige] in de knel komt. De moeder kan het daarom begrijpen als de rechtbank het verzoek toewijst en is bereid om voor [minderjarige] een stap terug te doen.

De moeder maakt ook bezwaar tegen de verzochte proceskostenveroordeling. Naar haar mening is er geen aanleiding om af te wijken van de hoofdregel. Dat zij niet aan alle verzoeken van de vader heeft meegewerkt, is het gevolg van het handelen van de vader en van de voorgeschiedenis van de ouders. De vader heeft het recht om zijn verzoek aan de rechtbank voor te leggen, maar dat wil niet zeggen dat hij onnodig op kosten is gejaagd.

5. Het advies van de raad

6. De beoordeling

Het uitgangspunt van de wetgever is dat de ouders gezamenlijk het gezag uitoefenen. Voor gezamenlijk gezag is in het algemeen vereist dat ouders in staat zijn tot een behoorlijke gezamenlijke gezagsuitoefening en dat zij beslissingen van enig belang over hun kind in gezamenlijk overleg kunnen nemen op een wijze die niet belastend is voor het kind en zijn veiligheid niet in gevaar brengt, dan wel dat zij ten minste in staat zijn vooraf afspraken te maken over situaties die zich rond het kind kunnen voordoen, zodanig dat het kind niet klem of verloren raakt tussen de ouders. Het gaat dan onder meer om beslissingen over medische behandelingen, schoolkeuze en het aanvragen van een paspoort, maar niet om beslissingen over de dagelijkse opvoeding. In het geval ouders niet (meer) samenleven en moeizaam of niet communiceren, kan dat betekenen dat, waar nodig, de verzorgende ouder die beslissingen kan nemen die voor het dagelijkse leven en de veiligheid van (spoedeisend) belang zijn voor het kind en dat de niet-verzorgende ouder deze beslissingen niet blokkeert. Ook is het van belang dat ouders ten minste in staat zijn het kind buiten hun onderlinge problemen te houden. Het ontbreken van een goede communicatie tussen de ouders brengt echter niet zonder meer mee dat in het belang van het kind het ouderlijk gezag aan één van de ouders moet worden toegekend. Dit kan anders zijn indien de bestaande communicatieproblemen zodanig ernstig zijn dat er een onaanvaardbaar risico is dat de minderjarige klem of verloren raakt tussen de ouders wanneer zij het ouderlijk gezag gezamenlijk gaan uitoefenen, zonder dat te verwachten is dat in die problemen binnen afzienbare tijd voldoende verbetering zal komen. In dat geval kan de conclusie gerechtvaardigd zijn dat aan één van de ouders alleen het ouderlijk gezag over het kind toekomt dan wel blijft toekomen.

Op grond van artikel 1:253n, eerste lid van het Burgerlijk Wetboek (hierna: BW) kan de rechtbank op verzoek van de ouders of één van hen het gezamenlijk gezag beëindigen indien nadien de omstandigheden zijn gewijzigd of bij het nemen van de beslissing van onjuiste of onvolledige gegevens is uitgegaan. Het derde lid van dit artikel bepaalt dat het eerste en derde lid van artikel 1:251a BW van overeenkomstige toepassing zijn. Hierin staat dat de rechtbank kan bepalen dat het gezag over een kind aan één ouder toekomt indien:

a. er een onaanvaardbaar risico is dat het kind klem of verloren zou raken tussen de ouders en niet te verwachten is dat hierin binnen afzienbare tijd voldoende verbetering zou komen, of

b. wijziging van het gezag anderszins in het belang van het kind noodzakelijk is.

Tussen de ouders is niet in geschil dat de situatie sinds de aanvang van het gezamenlijk gezag in 2022 door de aantekening in het gezagsregister is gewijzigd, niet in de laatste plaats doordat [minderjarige] haar hoofdverblijfplaats inmiddels bij de vader heeft en zij geen contact met de moeder heeft.

Uit de stukken en uit hetgeen tijdens de mondelinge behandeling naar voren is gebracht blijkt dat de moeder enerzijds het gezag wil behouden uit zorg over [minderjarige] en om betrokken te blijven en dat zij anderzijds niets met de vader te maken wil hebben, afziet van contact met [minderjarige] waardoor zij niet op de hoogte is van de ontwikkeling van [minderjarige] en een stap terug doet. Tot nu toe is de uitoefening van het gezamenlijk gezag geen obstakel geweest in het nemen van gezagsbeslissingen over [minderjarige] . Er is wel discussie geweest rond een vakantie en communicatie via de GI was nodig om tot een beslissing te komen. De rechtbank acht toch een wijzing van het gezag naar eenhoofdig gezag van de vader noodzakelijk. Dit vooral omdat de moeder niets meer met de vader te maken wil hebben, geen vertrouwen heeft in de informatie die de vader haar per mail wil sturen en contact met [minderjarige] nu niet lukt. Met de GI als postduif lukt het de moeder om gezagsbelissingen mee te tekenen, maar zij kan op dit moment niet daadwerkelijk invulling geven aan haar gezag. Daar komt bij dat er niet van kan worden uitgegaan dat de GI altijd betrokken zal blijven. Omdat het gezamenlijk gezag enige vorm van gezamenlijkheid en overleg tussen de ouders vergt, acht de rechtbank daarom wijziging van het gezag anderszins in het belang van [minderjarige] noodzakelijk. Daarom zal de rechtbank het verzoek van de vader toewijzen. Toewijzing van het verzoek betekent niet dat de moeder helemaal niet meer betrokken kan zijn omdat er een informatieregeling ligt, waarvan de moeder bij de zitting zegt dat ze toch naleving daarvan wil en waarvan de vader heeft toegezegd dat te zullen doen. Ook heeft de vader toegezegd dat hij de school zal vragen de rapporten van [minderjarige] naar de moeder te sturen. De moeder is en blijft de moeder van [minderjarige] .

De rechtbank zal de beslissing uitvoerbaar bij voorraad verklaren, zoals verzocht. Dit betekent dat de beslissing moet worden gevolgd, ook als één van de ouders hoger beroep instelt tegen deze beslissing. De beslissing van de rechtbank geldt totdat het gerechtshof een andere beslissing neemt.

De kosten van deze procedure

De rechtbank ziet geen aanleiding om af te wijken van het uitgangspunt dat iedere ouder de eigen proceskosten betaalt. Er is geen sprake van een nodeloos gevoerde procedure. Daarom zal de rechtbank het verzoek van de vader om de moeder te veroordelen in de proceskosten afwijzen.

7. De beslissing

bepaalt dat de vader voortaan alleen met het gezag over [minderjarige] is belast;

verklaart deze beschikking tot zover uitvoerbaar bij voorraad;

bepaalt dat de ouders ieder hun eigen proceskosten betalen;

wijst de verzoeken van de ouders voor het overige af.

Deze beschikking is gegeven door mr. K. van Leeuwen, (kinder)rechter, en in het openbaar uitgesproken op 16 oktober 2026 in tegenwoordigheid van J.C. Bouman, griffier.

De rechtbank stuurt een afschrift van deze beschikking naar de Raad voor de Kinderbescherming. De raad neemt de gegevens uit deze beschikking op in zijn registratie.

Tegen deze beschikking kan - uitsluitend door tussenkomst van een advocaat - hoger beroep worden ingesteld bij het gerechtshof Arnhem-Leeuwarden:

door verzoeker en door degene(n) aan wie een afschrift van de beschikking (vanwege de griffier) is verstrekt of verzonden: binnen drie maanden na de dag van de uitspraak;

door andere belanghebbenden: binnen drie maanden na betekening daarvan of nadat de beschikking hun op andere wijze bekend is geworden.