RECHTBANK ROTTERDAM
uitspraak van de enkelvoudige kamer van 11 september 2026 in de zaak tussen
[eiser] , uit [woonplaats] , eiser
de directie van het Centraal Bureau Rijvaardigheidsbewijzen, het CBR
Samenvatting
Bestuursrecht
zaaknummer: ROT 26/607
en
(gemachtigde: [naam] ).
1. Deze uitspraak gaat over een besluit van het CBR om het rijbewijs van eiser ongeldig te verklaren omdat hij wegens alcoholmisbruik niet geschikt is bevonden om te rijden. Eiser is het niet eens met het ongeldig verklaren van zijn rijbewijs. Hij voert daartoe een aantal beroepsgronden aan. Aan de hand van de beroepsgronden beoordeelt de rechtbank het besluit.
De rechtbank komt in deze uitspraak tot het oordeel dat het CBR het rijbewijs van eiser terecht ongeldig heeft verklaard. Eiser krijgt dus geen gelijk en het beroep is dus ongegrond. Hierna legt de rechtbank uit hoe zij tot dit oordeel komt en welke gevolgen dit oordeel heeft.
Procesverloop
2. Het CBR heeft met het primaire besluit van 4 december 2025 het rijbewijs van eiser ongeldig verklaard. Met het bestreden besluit van 24 december 2025 op het bezwaar van eiser is het CBR bij dat besluit gebleven.
Eiser heeft beroep ingesteld tegen het bestreden besluit. Het CBR heeft op het beroep gereageerd met een verweerschrift.
De rechtbank heeft het beroep op 5 augustus 2026 op zitting behandeld. Hieraan hebben deelgenomen: eiser en de gemachtigde van het CBR.
Beoordeling door de rechtbank
Totstandkoming van het bestreden besluit
3. Eiser is op 10 juli 2025 staandegehouden op verdenking van rijden onder invloed met een motorvoertuig (auto). Bij een ademanalyse werd een ademalcoholgehalte gemeten van 885 µg/l. Deze hoeveelheid alcohol oversteeg de grens waarbij het CBR een onderzoek naar de rijgeschiktheid moet opleggen. Het CBR heeft eiser dan ook dit onderzoek opgelegd en eiser heeft hieraan meegewerkt. De psychiater heeft in het verslag van bevindingen van 18 oktober 2025 geconcludeerd dat er voldoende aanwijzingen zijn dat er ten tijde van de eerste aanhouding sprake was van alcoholmisbruik volgens de wet. Het CBR heeft naar aanleiding van de resultaten van het onderzoek het rijbewijs van eiser ongeldig verklaard per 11 december 2025 omdat sprake is van alcoholmisbruik.
Heeft het CBR het rijbewijs van eiser terecht ongeldig verklaard?
4. Eiser voert aan dat het CBR ten onrechte zijn rijbewijs ongeldig heeft verklaard. Hij voert daartoe aan dat hij op het moment van de aanhouding geen verkeersdeelnemer was. Zijn auto was defect. Eiser is door het verlies van zijn rijbewijs 60% van zijn inkomen verloren omdat hij daarna alleen werkzaamheden kan aannemen die goed met het openbaar vervoer bereikbaar zijn. Daarbij komt dat het vervoeren van werkmateriaal zo goed als onmogelijk is.
Met het CBR is de rechtbank van oordeel dat, in een geval waarin de diagnose misbruik van drugs of alcohol in ruime zin is gesteld, er volgens vaste jurisprudentie van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State (de Afdeling) slechts aanleiding bestaat om de ongeldigverklaring van een rijbewijs niet in stand te laten als het psychiatrische rapport naar inhoud of wijze van totstandkoming gebreken vertoont, inhoudelijk tegenstrijdig of anderszins niet of niet voldoende concludent is, zodanig, dat het CBR zich daarop niet heeft mogen baseren. Daarbij is het niet aan het CBR en niet aan de bestuursrechter om te beoordelen of voor het psychiatrisch oordeel voldoende feitelijke grondslag bestaat.
Eiser heeft niet aannemelijk gemaakt op welke wijze het rapport van de psychiater inhoudelijk tegenstrijdig of anderszins niet of niet voldoende concludent zou zijn. De rechtbank ziet ook geen aanleiding voor dit oordeel. De psychiater heeft op een begrijpelijke wijze uiteengezet waar hij zijn conclusies op heeft gebaseerd. Het voorgaande betekent dat het CBR zich, in beginsel, terecht op het standpunt heeft gesteld dat de diagnose ‘alcoholmisbruik’ kon worden gesteld voor eiser en dat het zijn rijbewijs terecht ongeldig heeft verklaard.
Uit vaste rechtspraak van de Afdeling volgt dat de toepasselijke bepalingen uit de Wegenverkeerswet 1994 (Wvw 1994) en de Regeling geen ruimte laten om een belangenafweging te maken. Artikel 134, tweede lid, van de Wvw 1994 heeft een dwingend karakter. Als sprake is van een in de Regeling aangewezen geval, dient het CBR de daarbij behorende maatregel op te leggen. Hetgeen eiser over de evenredigheid van de maatregel heeft aangevoerd, kan daarom in het midden worden gelaten. De rechter kan alleen in zeer uitzonderlijke gevallen oordelen dat de Regeling buiten toepassing moet blijven, omdat de gevolgen van de Regeling onevenredig uitwerken. De rechtbank is van oordeel dat daarvan geen sprake is. Het CBR heeft een zwaarder gewicht mogen toekennen aan het zwaarwegende algemeen belang van de verkeersveiligheid dan aan het persoonlijk belang van eiser om zijn rijbewijs te behouden. Bij veel mensen zal het ongeldig verklaren van het rijbewijs, net als bij eiser, leiden tot problemen ten aanzien van het verrichten van werkzaamheden. De problemen van eiser wegen echter niet op tegen het belang van de verkeersveiligheid.
De beroepsgrond van eiser dat hij geen verkeersdeelnemer was ten tijde van de staandehouding slaagt niet. Eiser had dit moeten aanvoeren in een procedure tegen het opleggen van het onderzoek naar de rijgeschiktheid. Dat besluit staat in rechte vast en de betwisting van de feiten die ten grondslag liggen aan het opleggen van het onderzoek kunnen in deze procedure geen rol meer spelen.
Conclusie en gevolgen
5. Het beroep is ongegrond. Dat betekent dat het rijbewijs van eiser terecht ongeldig is verklaard. Eiser krijgt daarom het griffierecht niet terug. Hij krijgt ook geen vergoeding van zijn proceskosten.
Beslissing
De rechtbank verklaart het beroep ongegrond.
Deze uitspraak is gedaan door mr. G.P. Kleijn, rechter, in aanwezigheid van mr. R. Blokhuis, griffier. Uitgesproken in het openbaar op 11 september 2026.
De rechter is verhinderd deze
uitspraak te ondertekenen
Een afschrift van deze uitspraak is verzonden aan partijen op:
Informatie over hoger beroep
Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met deze uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen zes weken na de dag waarop deze uitspraak is verzonden. Kan de indiener de behandeling van het hoger beroep niet afwachten, omdat de zaak spoed heeft, dan kan de indiener de voorzieningenrechter van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State vragen om een voorlopige voorziening (een tijdelijke maatregel) te treffen.