Rechtbank Rotterdam
Team familie
Reg.nrs.: C/10/720673 / FA RK 26-4388
Uitspraak van de enkelvoudige kamer van 1 oktober 2026 op het beroep in de zaak tussen
[uithuisgeplaatste] , uithuisgeplaatste,
wonende te [woonplaats 1],
gemachtigde mr. R.V. Paniagua.
en
de burgemeester van de gemeente Rotterdam, verweerder,
gemachtigde mr. D.J.J. Straver,
in welke zaken belanghebbenden zijn:
[naam moeder] ,
wonende te [woonplaats 2],
hierna: de moeder,
en
[naam ex-vriendin],
wonende op een bij de rechtbank onbekend adres,
hierna: (ex-)vriendin.
1. Ontstaan en loop van de procedure
Bij besluit van 27 mei 2026 heeft verweerder een huisverbod opgelegd aan uithuisgeplaatste (hierna: het bestreden besluit).
Bij brief van 1 juni 2026 heeft uithuisgeplaatste beroep ingesteld tegen het bestreden besluit.
Bij besluit van 2 juni 2026 heeft verweerder het opgelegde huisverbod ingetrokken.
Het onderzoek ter zitting heeft plaatsgevonden op 9 september 2026. Aanwezig waren:
mr. R.V. Paniagua, de gemachtigde van uithuisgeplaatste;
verweerder, vertegenwoordigd door mr. D.J.J. Straver.
2. Beslissing
De rechtbank verklaart het beroep ongegrond.
3 Besluit en beroep
Weergave bestreden besluit en verzoek en beroep
Bij het bestreden besluit heeft verweerder aan uithuisgeplaatste een huisverbod opgelegd voor de duur van tien dagen op grond van de Wet tijdelijk huisverbod (hierna: Wth). Verweerder heeft hieraan ten grondslag gelegd dat de aanwezigheid van uithuisgeplaatste in de woning van de achterblijvers (een vermoeden van) een ernstig en onmiddellijk gevaar (hierna: het gevaar) oplevert voor de veiligheid van één of meer personen die met hem in de woning wonen.
Het beroep strekt ertoe het bestreden besluit ontvankelijk te verklaren, het beroep gegrond te verklaren, het bestreden besluit te vernietigen en verweerder te veroordelen om aan uithuisgeplaatste de door hem gemaakte redelijke kosten in verband met dit beroep te betalen.
Wettelijk kader
De wettelijke bepalingen die van belang zijn voor de beoordeling van de beroepsgronden zijn opgenomen in de bijlage bij deze uitspraak.
4. Beoordeling
Gevaar
Uithuisgeplaatste voert aan dat geen sprake was van een ernstig en onmiddellijk gevaar richting de moeder, omdat zij niet bij het incident betrokken was. Het incident heeft plaatsgevonden tussen uithuisgeplaatste en zijn (ex-)vriendin. De (ex-)vriendin van uithuisgeplaatste zou niet meer in de woning verblijven en daar volgens uithuisgeplaatste ook geen toestemming meer voor hebben gehad van de moeder.
Omdat de verklaringen van de betrokkenen niet overeenkomen, kan verweerder niet met zekerheid zeggen wat is voorgevallen. Voor verweerder is voldoende aannemelijk geworden dat sprake is geweest van een escalerend conflict. Ook waren er andere belangrijke signalen, die hebben meegewogen bij de oplegging van het huisverbod. Deze signalen waren dat uithuisgeplaatste veelvuldig voorkomt in het politiesysteem, er eerder sprake was van geweld in huiselijke sfeer, uithuisgeplaatste extreem jaloers is en controlerend gedrag vertoont ten opzichte van de moeder en de (ex-)vriendin en de
(ex-)vriendin toentertijd 5 weken zwanger was van uithuisgeplaatste.
Het opleggen van een huisverbod is een ingrijpende maatregel waarvan de toepassing zeer grote gevolgen heeft voor het privéleven van betrokkenen. De bevoegdheid van verweerder is daarom beperkt tot situaties waarin voldoende grond aanwezig is dat het aannemelijk dan wel ernstig te vermoeden is dat sprake is van een ernstig en onmiddellijk gevaar voor de veiligheid van personen. De rechter beoordeelt vol of dat gevaar blijkt uit de door verweerder geduide feiten of omstandigheden. Als blijkt van dat gevaar, dan was verweerder bevoegd een huisverbod op te leggen. Daarna beoordeelt de rechter terughoudend of verweerder, alle belangen afwegend, in redelijkheid gebruik heeft kunnen maken van die bevoegdheid.
Op basis van de stukken en de mondelinge behandeling is voor de rechtbank gebleken dat sprake was van een incident, waarbij agressief gedrag is geuit en vervolgens letsel is aangetroffen bij de (ex-)vriendin. Zo heeft de politie in het proces-verbaal van bevindingen ([process-verbaal nummer 1]) geverbaliseerd dat bij de (ex-)vriendin ter hoogte van haar duim een schram was met een verdikking. Ook blijkt uit het proces-verbaal van verhoor van een getuige ([process-verbaal nummer 2]) dat de uithuisgeplaatste de telefoon van haar van drie hoog naar beneden gooide. Dit laatste heeft de uithuisgeplaatste in zijn politieverhoor ook erkend. Het is onvoldoende komen vast te staan welke partij het meest schuldig was aan het incident. Dat is ook niet wat beoordeeld moet worden. Het is voldoende dat sprake was van een incident, waardoor onveiligheid ontstond voor de personen in de woning. Het maakt daarbij niet uit dat er geen sprake was van gevaar richting de moeder. Door het incident ontstond ook voor haar onveiligheid in de woning. Daarnaast blijkt uit de stukken van verweerder dat zij op haar tenen liep voor uithuisgeplaatste en het gedrag van uithuisgeplaatste in invloed had op haar veiligheid.
Voor zover wordt aangevoerd dat verweerder het besluit beter had moeten motiveren vanwege de bijzondere omstandigheid dat de moeder niet bij het incident betrokken is geweest, geldt het volgende.
Verweerder heeft een herstelbeschikking op 27 mei 2026 afgegeven, waarin een uitgebreidere motivering is opgenomen. Daarnaast heeft verweerder in de stukken ook nogmaals uitgelegd waarom het niet van belang was dat de moeder niet bij het incident betrokken was. Daarmee heeft verweerder voldaan aan het beginsel van een draagkrachtige motivering. Zoals hiervoor is overwogen, blijft die motivering in deze beroepsprocedure in stand.
De rechtbank is gelet op het voorgaande van oordeel dat voldoende is gebleken dat sprake was van een ernstig en onmiddellijk gevaar en dat betekent dat verweerder op deze grond bevoegd was het huisverbod op te leggen.
Belangenafweging
Volgens uithuisgeplaatste kon verweerder niet in redelijkheid gebruik maken van zijn bevoegdheid om het contactverbod op te leggen, omdat het belang van uithuisgeplaatste op het verblijf in de woning waar hij zijn hoofdverblijf heeft disproportioneel wordt doorkruist, terwijl de (ex-)vriendin daar niet haar hoofdverblijf heeft.
Volgens verweerder verbleef de (ex-)vriendin anders dan incidenteel in de woning van de moeder en uithuisgeplaatste. Daarbij is voor verweerder niet de inschrijving in de basisregistratie personen doorslaggevend, maar de feitelijke situatie. Voor de belangenafweging was het voor verweerder van belang dat uithuisgeplaatste een alternatieve verblijfplaats had tijdens het huisverbod en kon bij een vriend van zijn moeder verblijven. De (ex-)vriendin bevond zich in een kwetsbare positie door haar zwangerschap en heeft geen eigen netwerk, waar zij kon verblijven. Verder was voor verweerder ook van belang dat het contactverbod met de moeder niet zulke zware gevolgen heeft, die zorgen voor onevenredig nadeel voor uithuisgeplaatste.
Op grond van de stukken en de mondelinge behandeling is de rechtbank van oordeel dat de (ex-)vriendin anders dan incidenteel bij de moeder verbleef. Tijdens de mondelinge behandeling is namens uithuisgeplaatste benadrukt dat de (ex-)vriendin niet ingeschreven was op het adres en slechts incidenteel in de woning verbleef. Echter, uit de stukken van verweerder blijkt dat uithuisgeplaatste heeft verklaard dat de (ex-)vriendin al enkele maanden feitelijk als bankslaper bij hem en de moeder verbleef. Ook de moeder en de (ex-)vriendin hebben dat verklaard. Daaraan doet niet af dat de relatie van uithuisgeplaatste en de (ex-)vriendin inmiddels was beëindigd. De politie had de (ex-)vriendin geadviseerd de woning te verlaten, omdat op dat moment nog onduidelijk was aan wie het huisverbod zou worden opgelegd. Tegelijkertijd was ook duidelijk dat de (ex-)vriendin uiteindelijk weer terug zou komen naar het huis van de moeder.
Verweerder heeft in dit geval het belang van de (ex-)vriendin in redelijkheid kunnen laten prevaleren boven dat van uithuisgeplaatste, omdat zij zich in door haar zwangerschap in een extra kwetsbare positie bevond en zij geen alternatieve verblijfsplaats binnen haar netwerk heeft. Daarbij speelt ook het belang van het ongeboren kind voor de rechtbank een rol, omdat het niet goed is voor de ontwikkeling van het ongeboren kind als de (ex-)vriendin te veel stress zou hebben tijdens een huisverbod. Over de belangenafweging overweegt de rechtbank verder als volgt. Het huisverbod heeft geen tien dagen geduurd en is ingetrokken, zodra partijen veiligheidsafspraken hadden gemaakt. Een huisverbod kan worden opgelegd in situaties zijn ontstaan waarbij acute en dringende behoefte bestaat aan het creëren van een afkoelingsperiode om escalatie te voorkomen (Kamerstukken II 2005/06, 30 657, nr. 3, blz. 2). Als deze rust is gekomen door het maken van veiligheidsafspraken, is het huisverbod ook niet langer nodig. Verweerder heeft in lijn hiermee gehandeld, door het huisverbod in te trekken. Het huisverbod heeft dan ook geen onredelijke gevolgen gehad voor de uithuisgeplaatste.
Omdat het beroep ongegrond is, bestaat voor een proceskostenveroordeling geen aanleiding.
Aldus gedaan door mr. E.M. Moerman, rechter, en door deze en mr. S.P. van Driel, griffier, ondertekend.
De griffier: De rechter:
Rechtsmiddel
Tegen deze uitspraak, voor zover die ziet op het beroep, kan binnen zes weken na de dag van verzending van dit proces-verbaal hoger beroep worden ingesteld bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State.
Afschrift verzonden op:
Bijlage
Wettelijk kader
Wet tijdelijk huisverbod (Wth)
Op grond van artikel 2, eerste lid, van de Wth kan de burgemeester een huisverbod opleggen aan een persoon indien uit feiten of omstandigheden blijkt dat diens aanwezigheid in de woning ernstig en onmiddellijk gevaar oplevert voor de veiligheid van één of meer personen die met hem in de woning wonen of daarin anders dan incidenteel verblijven of indien op grond van feiten of omstandigheden een ernstig vermoeden van dit gevaar bestaat. Het verbod geldt voor een periode van tien dagen, behoudens verlenging overeenkomstig artikel 9. Bij of krachtens algemene maatregel van bestuur worden nadere regels gesteld over de aard van de feiten en omstandigheden die aanleiding kunnen geven om een huisverbod op te leggen.
Op grond van artikel 6, tweede lid, van de Wet tijdelijk huisverbod betrekt de rechter bij de beoordeling van het huisverbod tevens de feiten en omstandigheden die zich hebben voorgedaan na het opleggen van het huisverbod.
Op grond van artikel 9, eerste lid, van de Wth, kan de burgemeester een huisverbod verlengen tot ten hoogste vier weken nadat het is opgelegd indien de dreiging van het gevaar, of het ernstige vermoeden daarvan, zich voortzet. De artikelen 2, vierde lid, en 6 tot en met 8 zijn van overeenkomstige toepassing.